De Protopet
Het zijn barre tijden voor Ratchet en zijn metalen vriend Clank. Al een half jaar is voorbijgegaan sinds de avonturen uit deel 1, en het duo zit nog steeds zonder werk. Net op het moment dat Ratchet denkt dat het niet erger kan worden worden ze ineens weggezapt naar Mr. Fizzwidget, die directeur is van het bedrijf Megacorp, een bedrijf dat wapens en andere geneugten voor de mens en robot maakt. Hij blijkt de reddende engel te zijn en zadelt ons tweetal op met een kleuk klusje; zijn huisdier ‘de Protopet’ blijkt namelijk gestolen! Aan Ratchet & Clank de nobele taak om het beestje terug te vinden…
Natuurlijk blijkt hier weer veel meer achter te zitten dan je op eerste moment denkt, en middels hilarische filmpjes wordt het verhaal op geniale wijze verteld. De idiote dialogen en de maffe personages vullen het verhaal, dat eigenlijk niet veel om het lijf heeft, goed op. Ook je tegenstanders worden flink in de zeik genomen, het gebeurt meerdere malen dat ze niet meer uit hun woorden kunnen komen of dat ze een fout maken. Hilariteit gegarandeert! In de ruimte
Het verhaal neemt je mee naar verschillende planeten die je middels je trouwe ruimteschip bezoekt. Je selecteert de planeet van bestemming gewoon via een menuutje, er is dus geen centrale hubwereld waar vanuit je naar alle werelden gaat. Vervolgens zie je een kort laadscherm (de game kent trouwens bijna geen laadtijden!) en je bent op de plek waar je moet zijn. Nou ja, meestal dan. Op sommige momenten in de game kun je namelijk aangevallen worden tijdens je vlucht. Wat volgt is een heuse spacefight waar je vrij rond kan bewegen met je schip. Helaas werkt dit niet helemaal zoals het zou moeten. Ondanks dat je vrij rond kan bewegen is de controle over je schip erg beperkt en ook het camerasysteem is niet wat het zou moeten zijn. Dit merk je vooral als je veel bochten maakt, aangezien de camera dan vaak een verkeerde positie inneemt waardoor je het overzicht verliest. Gelukkig is hij wel bij te stellen, maar dan nog haalt het de vaart uit de gevechten weg. Ook is het nogal vervelend dat je je schip niet stil kan laten staan, je schip blijft vooruitgaan ook al heb je geen knop ingedrukt. Daarom moet je de hele tijd om vijanden heen circuleren (vooral de stil hangende vijanden zijn vervelend, aangezien je explodeert als je er tegenaan botst) om ze te verslaan. En aangezien de camera niet meewerkt, is dat nogal frustrerend. Maarja, met pijn en moeite is alles wel te halen, en anders moet je gewoon wat Raritarium verzamelen om je schip up te graden. Toch had ik liever gehad dat ze dit eruit hadden gelaten.
Variatie genoeg
Gelukkig is de rest van de game een stuk beter. Vooral het woord ‘afwisseling’ staat in deze game centraal. Het grootste deel van de game doorloop je als Ratchet waarbij Clank als een soort rugzak op zijn rug zit en hem assisteert met springen en lopen. Maar op sommige delen van de game kan je ook met onze metalen vriend aan de slag, bijvoorbeeld op plekken waar Ratchet zelf te groot voor is. Het spel verandert dan naar een soort van RTS, want als Clank voer je het bevel over andere robotjes. Deze ‘robotjes’ hebben elk hun eigen functie, zo is er één die bruggen bouwt, één die met een grote hamer alles kan verpulveren en natuurlijk de standaard aanvals robot. Clank stuurt deze robots door het veld en laat ze allemaal dingen doen waar Clank niet zelf toe in staat is. Ook kan Clank op sommige momenten van de game transformeren in een soort mega robot die alles om zich heen kan vernietigen. Tegenstanders, gebouwen, eindbazen… Clank laat van alles geen spaan heel.
Maar ook als je met Ratchet zelf speelt is erg genoeg afwisseling te bespeuren, de game verveelt geen moment. Naast het standaard platform werk staan racen, zweefvliegen, grinden en zelfs heuse gladiatoren gevechten op het programma. Hierbij zullen de wapens en gadgets die je ondertussen verzamelt, een grote rol spelen. Want dit is toch eigenlijk wel waar de R&C games om draaien; wapens. Het liefst zo groot en destructief mogelijk zodat de actie van het scherm afgespoten wordt. Dít is wat de game uniek maakt ten opzichte van de andere platformers. Er zitten dan ook een hoop wapens in deze game, de één nog gekker dan de ander. Waar je met relatief zwakke wapens begint, zit je op het eind met de meest destructieve nukes en homing missiles te schieten. Meestal moet je de wapens kopen door middel van ´Bolts´, die je van elke vijand kan verkrijgen of kan verdienen door een speciale prestatie neer te zetten, of je kan ze vinden door de werelden heen. En als je een wapen maar vaak genoeg gebruikt kunnen ze zelf nóg sterker worden… [img][/img] De wapens zijn er trouwens niet voor niets, want de AI van de tegenstanders is redelijk goed. Vooral tegen het einde van de game zullen ze anticiperen op wat jij doet en kan je dus niet lukraak door het level rushen, nee je zult rustig (zelfs met een beetje tactiek in sommige situaties) door het level moeten gaan om te voorkomen dat je dood gaat.
Frustratie?
Want dood gaan wil je niet. De game is namelijk bikkelhard, er zijn maar een aantal checkpoints in een wereld en als je doodgaat (hoe dicht je ook bij de volgende bent) kan je weer helemaal vanaf het laatst behaalde checkpoint starten. Ook als je in een afgrond valt tijdens het platformen kan je weer helemaal vanaf het begin beginnen, en wordt je niet netjes weer op de plek teruggezet. De game kan daarom (met name voor ongeduldige spelers) erg frustrerend zijn. De camera werkt daar ook heel erg aan mee, hij neemt té vaak een verkeerde positie in, waardoor je niet alles goed kan overzien. Je kunt met een druk op de knop de camera bijstellen, maar op het heetst van de strijd heb je daar natuurlijk geen tijd voor; voor je het weet ben je wéér dood. En dat wilde je immers niet. Bovendien is de knop verkeerd gekozen; het is namelijk dezelfde knop als de ‘rondkijk’ knop. De camera kan dus ook nog wel eens wat frustratie opleveren.
En ook nog eens heel erg compleet.
Maar afgezien van bovengenoemde euvels is R&C eigenlijk gewoon een geweldige game, die mij erg aan de oude Spyro The Dragon games op de PSX liet denken. Geen wonder, die waren ook door Insomniac gemaakt.Zelfde geluidjes, de humor, de grote open (maar toch lineaire) werelden, veel te doen… Alles klopte in die games, en ze boden het perfecte alternatief voor Mario 64. Maar aangezien die serie de laatste tijd grondig is verkracht door andere developers is Ratchet & Clank nu het alternatief geworden wat de Spyro games eerst waren. Door deze game voelde ik me weer even dat kleine jongetje van 9 dat voor het eerst in zijn leven een platformer speelde. Maar dan beter dan ooit tevoren, want R&C heeft niet alleen zeer goede gameplay, het is ook nog eens zeer compleet. Als je rustig je tijd neemt voor alles ben je zeker meer dan 25 uur kwijt om het voor de eerste keer uit te spelen. Zei ik daar eerste keer? Ja, je ziet het goed, want als je dit prachtige spel uit hebt gespeeld staat er nog een moeilijkere, nog destructievere moeilijkheidsgraad op je te wachten. Het enige wat misschien ontbreekt aan deze game is een multiplayer functie, maar stiekem is die ook helemaal niet nodig, aangezien deze game al genoeg fun oplevert voor één speler.
Conclusie:
De afwisselende gameplay, de wapens, en de humor maakt Ratchet & Clank 2 een perfect alternatief voor iedereen die het zonder de console van Nintendo moet doen. En stiekem is deze game zelfs ietsje leuker. Kleine foutjes verhinderen helaas een nóg hogere score. Ik raad deze iedereen deze game van harte aan, vooral de mensen die Spyro The Dragon met veel plezier hebben gespeeld. (De PSX delen hè!)
Cijfer: 8.9
Review numero 2!
0 reacties:
Een reactie plaatsen