We schrijven nu 2010 alweer, en hoe kan ik anders het jaar beginnen dan door te beginnen met een blog over mijn favoriete band aller tijden? De band die op dit moment alweer 34 jaar bestaat. Een ongelooflijk lange tijd, en sinds het begin dat de band de naam U2 droeg is de opstelling ongewijzigd gebleven. Een prestatie van formaat, er is géén enkele andere band die dat voor elkaar heeft gekregen. Alleen dit al maakt U2 een unieke band.
In die 34 jaar van bestaan heeft U2 twaalf albums uitgebracht, ook een ongekend aantal. En het bijzondere aan dit is dat elk album geproduceerd is naar wat de fan wou. Ze hebben hun stijl écht aangepast naar wat de fan graag wou horen. Met ‘Pop’ (1997) vinden veel fans dat U2 té ver ging met hun elektronische invloeden. Prompt kwam in 2000 het album ‘All That You Can’t Leave Behind’ uit, waar U2 weer naar de stijl ging vóór Pop. Het in 2004 uitgekomen ‘How To Dismantle An Atomic Bomb' (2004) kreeg ook een hoop kritiek te verduren; U2 zou op safe spelen, het leek té veel op het vorige album. In 2009 kwam als reactie hierop het fabuleuze ‘No Line On The Horizon’. De fans waren weer tevreden. Ook dit maakt U2 uniek, er zijn maar weinig bands die maar écht naar hun fans luisteren. Veel artiesten maken de albums naar wat zij goed vinden, maar U2 is anders, zij maken albums naar wat de fan goed vindt.
Ook voor mij is U2 een unieke band, zij zijn namelijk alles wat ik goed vind aan muziek. Ze maken lekker rockende nummers als ‘Elevation’ of ‘The Fly’ maar ze kunnen ook epische ballads maken als ‘One’ of ‘Walk On’ (Wat nog steeds het beste nummer ooit gemaakt is). En dan maken ze daarbij ook nog alles wat daar tussenin zit, maar ze worden nooit té hard of té soft. U2 weet wat voor muziek ze moeten maken, ze weten wat de fan wil. En ze weten het niet alleen, ze kunnen het ook. Niet voor niets staat ‘One’ steevast hoog in het lijstje beste nummers ooit gemaakt en ‘The Joshua Tree’ in beste albums ooit.
Maar er is ook een hoop kritiek op U2 te bespeuren. “Overrated” is een term die ik vaak hoor, en “U2 is kut want Bono” hoor ik ook meer dan eens. Ook zou U2 té commercieel zijn. Veel van mijn vrienden snappen ook niet dat ik U2 luister. Tsja. Misschien is de band dan wel commercieel, en misschien is die Bono wel een sukkel. Maar om die redenen een band kut te vinden? Je luistert toch muziek dat je leuk vindt? Je luistert toch muziek omdat je er een geweldig kippenvel gevoel van kan krijgen? Je gaat toch niet expres een band niet luisteren omdat het commercieel zou zijn of omdat je de zanger niet mag? Coldplay is ook commercieel, en dat luisteren ze dan weer wel. “Ja, maar dat is anders” zeggen ze dan. Nou ik vind er niks anders aan. Coldplay is misschien nog wel ietsjes commerciëler dan U2, kijkend naar het laatste album. Maar weerhoudt mij dat ervan om het te luisteren? Nee, natuurlijk niet. Coldplay is een geweldige band, commercieel of niet. Hetzelfde geldt voor U2. Alleen is U2 nog wel ietsjes geweldiger.
Het album ‘Achtung Baby’ uit mijn geboortejaar maakt zorgde er voor een groot deel voor waarom ik U2 zo geweldig vind. Het heeft namelijk alles wat U2 goed maakt. Naast de fantastische ballad ‘One’ staat namelijk het stevige nummer ‘The Fly’. U2 liet met dit album zien dat het weldegelijk in staat is om écht te ‘rocken’, dat ze er weldegelijk voor kunnen zorgen dat je er helemaal uit je plaat van de band kon gaan, en alsof dat nog niet genoeg is waren ze met dat album ook nog in staat om je emotioneel bij nummers te kunnen betrekken. Ik noem hier ‘One’ maar naast dat fantastische nummer heb je ‘Acrobat’, een nummer dat zo mooi is dat ik er elke keer weer kippenvel van krijg als ik er naar luister. Het is echt zonde dat ze die nog nooit live hebben uitgevoerd. En alsof dat niet genoeg is doen ze er met ‘Who’s Gonna Ride Your Wild Horses’ er nog een paar schepjes bovenop. Prachtige tekst, prachtig nummer. Om vervolgens weer helemaal uit mijn dak te gaan met ‘Until The End Of The World’ en ‘Mysterious Ways’. Epische nummers, stuk voor stuk. Allen hoog genoteerd in mijn lijstje van beste nummers ooit gemaakt.
Maar behalve ‘Achtung Baby’ hebben ze natuurlijk nog wel meer mooie albums gemaakt. 11 andere om precies te zijn, en zelfs de bekritiseerde albums als ‘Zooropa’ en ‘Pop’ zijn leuk om naar te luisteren. Geen enkele andere band heeft dit voor elkaar gekregen. Bij niet één andere band is alles gewoon goed. U2 is dan ook de enige band die ik ooit live heb gezien, omdat ik gewoon wist dat elk nummer mij een fantastisch gevoel zou geven. Het is een gevoel die ik moeilijk kan plaatsen, maar U2 lukt het. En dat zoiets allemaal gebeurd is dankzij een advertentie op een hoge school in Ierland is moeilijk te bevatten. U2 is daadwerkelijk, zoals ze het zelf zo mooi zeggen; Magnificent.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten