Er wordt wel eens gezegd dat er maar weinig goede games zijn. Nou is die stelling op het eerste gezicht natuurlijk niet waar, maar als je even verder kijkt zit er misschien wel een kern van waarheid in. Want een game kan dan wel goed zijn, maar wat vind jijzelf er van? Het is aan eenieder zelf te bepalen of een game goed is of niet, dus kan weldegelijk iemand vinden dat er maar weinig goede games zijn. Waarom ik dit allemaal vertel? Ik dacht vroeger namelijk op dezelfde manier, naar mijn mening waren er ook te weinig goede games. Echter had ik toen nog nooit van Kingdom Hearts gehoord…
En het leek nog zo’n onmogelijke combinatie, Square-Enix en Disney. Enerzijds de maker van de prachtige Final Fantasy games, anderszijds een maker van prachtige films als Lion King. Hoe wil je dat nou bij elkaar in één game stoppen? Ik was dan ook behoorlijk sceptisch toen ik de game leende van een vriend van mij. Hoewel hij mij verzekerde dat het een geweldige game was, geloofde ik er niet helemaal in. Dit kan toch nooit een goede combinatie zijn?
Ook toen ik begon met gamen ging dit gevoel niet weg. Jij was een doodnormale jongen, genaamd Sora, die op een eiland genaamd ‘Destiny Island’ leefde. Jij moest dingen zoeken voor een bepaalde reis die jij samen met je beste vrienden Kairi en Riku zou maken. Dingen zoeken?!? Zijn ze nou helemaal gek geworden dacht ik? Het is een RPG toch? Laat mij vechten en hordes vijanden naar de verdoemenis sturen! Maar nee, ik moest stukjes voor een schip zoeken. Ik had de neiging om de game weg te leggen, maar aangezien mij verzekerd was dat de game briljant was, zette ik door.
En niet alleen daarom, die tussenfilmpjes waren ook erg leuk om te kijken. Ik besloot daarom verder te spelen om het verhaal te volgen. Misschien zit het daar wel snor mee. Je vrienden willen namelijk samen met jou een reis naar een ver oord maken, om daar nieuwe avonturen te beleven. ‘Misschien wordt de game daar wél leuk!’ schoot door mijn hoofd. En ik bleef dus verder spelen, na een uurtje zoeken had ik alle onderdelen bij elkaar gevonden en was het tijd om te gaan. Nouja gaan… Die nacht gebeurd er namelijk iets onverwachts, iets onvoorspelbaars… Misschien daarom al die onheilspellende tussenfilmpjes? Het zou een hoop verklaren.
Jij, als Sora, sprint je bed uit en gaat naar het eiland toe… Daar zie je ineens hordes zwarte beestjes op je afkomen… Wat zijn dat? Wat doen die hier? Allemaal vragen die door mijn hoofd schieten. Je pakt je wapen en probeert de zwarte beestjes ermee te raken. Je slaat en je slaat… Maar het heeft geen zin, je slaat gewoon door ze heen. Je begint je nu toch echt af te vragen wat er nou aan de hand is. Maar ondertussen blijven die zwarte beestjes op je af komen… Je lijkt verzwelgt er verzwelgt door te worden, totdat je wapen ineens begint te gloeien. Het verandert in een sleutel. Je voelt je krachtiger dan anders, zou je ze misschien nu wel kunnen verslaan? Je besluit het erop te wagen, en slaat resoluut door de zwarte dingen heen. Het werkt! Je voelt je oppermachtig als je een weg baant door de hordes met vijanden.
‘Maar, waar zijn Kairi en Riku?’ schiet het ineens door je heen. Je besluit hun te zoeken, met gevaar voor eigen leven. Uiteindelijk vind je Riku, maar Kairi blijkt spoorloos te zijn. En dat zwarte goedje blijkt ook behoorlijk irritant, er zijn er nu écht te veel gekomen… Je wordt samen met Riku door hun in een zwart gat gezogen… Alles lijkt verloren.
Bovenstaande moment in de game deed mij beseffen dat de game iets speciaals was, de game wist mij helemaal in het verhaal te zuigen. Ik moest en zou verder spelen, om het beetje bij beetje te ontsluiken. Ik leerde dat die zwarte beestjes ‘Heartless’ heetten, gemaakt uit het duistere van iemands hart. Ook waren die zwarte beestjes maar het topje van de ijsberg, er blijken meer te zijn, veel meer dan je ooit voor ogen had gehouden. Want je komt niet alleen de zwarte tegen, ze zijn er in alle soorten kleuren en maten. Die zwarte zijn ‘purebloods’ en de andere gewone Heartless. Het verschil? Behalve de kleur, laten de gewone heartless harten achter als je ze om zeep helpt. De Purebloods niet.
Harten… het is sowieso een belangrijk spelelement in deze prachtige games. Ik heb het idee at alles hierom draait. De sleutel, die in de game de ‘Keyblade’ wordt genoemd, is er in eerste instantie ook voor bedoeld om de harten van de werelden te sluiten. Ja, in de Kingdom Hearts wereld hebben werelden ook harten… Waar al die harten voor bedoeld zijn? Dat is dus waar het deze hele games om draait; Kingdom Hearts. Koninkrijk Harten, het is een plek waar alle harten van de verslagen Heartless naar toe gaan, zo leer je aan het eind van deel 1. Maar dat is nog maar een topje van de sluier, de game gaat in deel 2 nog veel dieper dan je in werkelijkheid had gedacht.
Het verhaal is dan ook het beste element uit de hele serie, zelfs een aantal mindere delen (358/2 Days, Chain of Memories) worden goed dankzij het briljante verhaal. Het gaat diep, erg diep… Zelfs na 5 delen (2 hoofddelen en 3 zijdelen) is heel veel van het verhaal nog niet bekend.
En Disney, die schijnt er ook nog in voor te komen. Disney, wat heeft die game nou met Disney te maken, zou je denken? Heartless, Organization XIII, het heeft niet zoveel te maken met Disney, zo lijkt het. Maar Disney is door het hele spel volop aanwezig. Je bezoekt namelijk om het verhaal te volgen verscheidene Disney locaties, denk aan de wereld van Tarzan, Winnie the Pooh, The Lion King en zelfs Pirates of the Carribean! Samen met Donald en Goofy, maak jij (Sora) de verscheidene Disney werelden onveilig op zoek naar een aanwijzing, een stukje van het verhaal, waarbij ondertussen de verschillende Disney verhalen ook nog uitgelicht worden.
Voeg daarbij een briljante gameplay, een geweldig soundtrack en meer dan behoorlijke graphics, en je hebt de juiste ingrediënten voor een spel om je helemaal in te verliezen. Ik vind niet veel games écht goed, maar deze games zijn een voorbeeld van een serie die ik wel erg kan waarderen. Dat er weldegelijk nog games worden gemaakt, waar met liefde aan is gewerkt. Het is een leuke afwisseling van de commercialiteit van de laatste jaren. Ik ben ook blij dat ik die games heb gespeeld, ondanks mijn verwachtingen over de spellen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten