Nostalgie ten top

Gamepersonages zijn soms erg onvoorspelbaar. Waar de ene het heel erg lang uithoudt, is de andere na een paar spellen alweer vergeten. Vooral de laatste tijd komen dit soort dingen weer terug in de media, en vaak met een zekere blauwe egel in de hoofdrol…

Ja, Sonic komt de laatste tijd vaak in het nieuws als het op dit soort dingen aankomt. Door alle middelmatige spellen die Sega de laatste tijd heeft uitgebracht is hij zijn glans volledig verloren. Sega probeerde vernieuwend te zijn, maar de fans wouden Sonic alleen door het beeld zien sprinten en niet dat ie ineens in een weerwolf kan veranderen ofzo. Ik ben het daar eigenlijk wel mee eens, Sonic is en blijft Sonic en hoeft niet eens een weerwolf te worden of met een zwaard te gaan vechten. Nee, wat mij eerder opvalt is dat het alleen Sonic is die in de media wordt genoemd. De laatste paar jaar zijn er namelijk een hoop personages hun glans verloren, maar hoe zou dat toch kunnen? Waarom houdt het ene personage het wel vol, en het andere niet?

Ontwikkelaars gaan meestal de fout in door het personage in de game iets heel anders te laten doen dan waarvoor hij bedoelt is. Zie Sonic. Maar behalve Sonic zijn er nog wel meer personages te vinden die zo ten onder zijn gegaan. Wat dacht je van onze arm- en beenloze vriend? Iedereen met een Playstation 1 of N64 zal hem ongetwijfeld kennen. Rayman en Rayman 2: The Great Escape waren beide namelijk prachtig. Vooral Rayman 2 is zwaar underrated en kon zich makkelijk meten met toppers als Banjo-Kazooie of Super Mario 64. Rayman is daarom zelfs een tijdje het boegbeeld van Ubisoft geweest. En waarom ook niet, de spellen dropen van de kwaliteit!

Maar, met Rayman 3 gingen ze al een beetje de mist in. Reden? Ze wouden teveel met Rayman doen, waardoor het spel een stuk minder werd. Iedereen wachtte op een waardig vervolg op The Great Escape maar ze kregen een soort ADHD versie van Rayman waar niemand op zat te wachten. En met het volgende deel, Raving Rabbids, was het doek al helemaal gevallen voor Rayman. Dit was gewoon een minigame compilatie, en had niks meer met platformen te maken. Het erge was ook nog dat niet Rayman, maar de Rabbids de hoofdrol speelden. Daarna is er nooit meer een game van Rayman verschenen, en dat is mijn opinie best jammer. Het mannetje had namelijk best de potentie om een waardige gameheld te worden.

En zo zijn er wel meer die daar potentie toe hadden. Maar na wat onderzoek kwam ik erachter dat dit zeker niet de enige reden is. Gamehelden als Spyro en Crash Bandicoot zijn ook sinds de vorige generatie consoles ten onder gegaan, en dat kwam niet door de oorspronkelijke ontwikkelaar…

De Playstation 1 was een mooie tijd voor nieuwe platformhelden. Naast Rayman stalen ook Spyro en Crash Bandicoot de show. De games die respectievelijk door Insomniac en Naughty Dog werden gemaakt, behoorden zeker tot de besten op de PSX. Na drie geweldige games van beide series en in Crash’ geval ook nog een geslaagde racer was het vierde deel ineens dramatisch slecht… Ik begreep in eerste instantie niet hoe dat had kunnen gebeuren, was de ontwikkelaar het opeens verleerd? Maar na die slechte game volgde er nog één, en nog één… Ook leken de games steeds meer voor een jonger publiek te worden gemaakt. Ik miste de humor en vooral de geweldige gameplay uit de delen op de PSX. Maar wat bleek? Na die drie succesvolle delen hadden Insomniac en Naughty Dog de licentie verkocht aan Vivendi, en die kon er blijkbaar niet goed mee om gaan. Tragisch, het is net alsof Nintendo de Super Mario licentie ineens weggeeft aan een andere ontwikkelaar.

Zo zijn er nog wel meer series te bedenken die lang niet meer zo populair zijn als vroeger. Series als Tomb Raider en Duke Nukem hebben ook al een hele tijd hun glans verloren (alhoewel dat laatste deel van Tomb Raider best goed was). Daar tegenover staan dan weer series die het jaren en jaren kunnen volhouden. Denk aan Zelda, Mario en Final Fantasy. De spellen staan bekend om hun tijdloze gameplay, die dan ook letterlijk tijdloos is. Je raakt er niet op uitgekeken. Maar waarom?

Ik denk dat het antwoord eigenlijk heel simpel is. Mensen zitten niet te wachten op vernieuwing. Mensen willen gewoon een spel die min of meer gelijkwaardig is aan hun voorganger. We willen geen rare dingen zien, zoals Sonic die een weerwolf verandert. En we willen ook niet dat populaire licenties ineens van ontwikkelaar veranderen, zodat de hoge kwaliteit niet kan worden vastgehouden. Never change a winning team zegt men wel eens. En weet je wat? Ik geef die mensen helemaal gelijk. Stel je voor dat Mario ineens een geweer in zijn handen krijgt gedrukt en er flink op los mag schieten… Nee, laat die vernieuwingen maar over aan nieuwe series, en laat de reeds bestaande maar lekker doen waar ze goed in zijn.

15 minuten over 11

Ik kijk op mijn horloge. Die vertelt mij dat 15 minuten over 11 is. Mooie tijd om nog even wat eten te halen, denk ik. Ik pak dus mijn fiets, roep wat vrienden op om mee te gaan, en vertrek naar de Albert Heijn. Eenmaal aangekomen wil ik eerst nog even mijn saldo checken in die grote automaten daar in de hoek. Ik pak dus mijn prachtig oranje pasje eruit, en stop hem in de daarvoor bestemde gleuf. Na even gewacht te hebben zie ik daar mijn saldo op het scherm staan. Een vlaag van verbijstering komt in mij op. Saldo ontoereikend staat er op dat kleine schermpje. “Maar, denk ik, ik heb vorige week toch mijn loon nog gehad?”

Het is bij mij iets wat ik altijd wil als ik het niet heb. En als ik het heb, is het zo weer op. Natuurlijk heb ik het hier over het ruilmiddel dat wij al eeuwenlang gebruiken.Dat ene middeltje dat ik slechts op shcaarse momenten in mijn bezit heb. Vervelend. Er zijn namelijk altijd genoeg dingen die ik in huis wil halen met die centjes. Probleem is alleen: ik geef het veel te snel uit. Impulsaankopen worden het ook wel eens genoemd, van die dingen die je koopt die je eigenlijk niet nodig hebt. Maar die dingen zijn zo vriendelijk geprijsd dat je ze vaak wel mee naar huis neemt. Vaak heb ik dat met eten, er ik geef al snel drie euro uit als ik de winkel bezoek. Nu klinkt dat weinig, maar als je het vaak doet tikt het behoorlijk aan. Of uitgaan, dat is ook zoiets. Een gemiddelde zaterdagavond kost je ook algauw weer een eurootje of dertig. Is dat erg? Neuh, je krijgt er op het moment zelf een hoop lol voor terug. Maar het zijn toch wel weer dertig pegels…

En dat allemaal terwijl ik best leuke dingen met mijn geld zou willen doen. Ik ben bijvoorbeeld nog steeds niet in het bezit van een degelijke next-gen console, afgezien van de Nintendo DS. HD graphics? Revolutionaire besturingen? Niet aan mij besteed. Ik moet het nog steeds doen met mijn trouwe Playstation 2. Jeweetwel, die console die de vorige console-war heeft gewonnen. Hoewel hij naar mijn mening nog steeds geweldig is. Heel wat klassiekertjes hebben hierop het levenslicht gezien. Een aantal daarvan moet ik zelf ook nog maar eens in huis halen, een topper als God of War heb ik namelijk nog nooit gespeeld. Punt is alleen dat ik weer een gebrek aan geld heb… Nou maakt het hier gelukkig niet heel veel uit, de meeste PS2 games zijn voor een schijntje in een willekeurige winkel te halen, maar het gaat om het idee. Ook op de DS heb ik nog de nodige toppertjes die ik wil halen. Nadeel is alleen dat DS games veel te duur zijn. 40 euro klinkt misschien niet veel, maar ook games van 5 jaar oud zijn nog steeds 40 euro op de DS… ’t Wordt tijd dat Nintendo daar ook eens wat aan gaat doen.

Geld, geld en nog eens geld. Alle leuke dingen kosten veel geld tegenwoordig. Zoals games. En consoles. Ergens kan ik het me wel voorstellen dat sommige mensen hun console laten ombouwen, zodat ze hun games gratis kunnen spelen. Het scheelt immers een hoop geld… als je niet gepakt wordt, tenminste. Zo'n game op het internet gooien kan je namelijk de kop kosten, of beter; Anderhalf miljoen. Anderhalf miljoen euro boete schudt je namelijk ook niet zo uit je mauw. Die man zit voor de rest van zijn leven in de schulden. Natuurlijk is het fout van die man, maar ook Nintendo mag zich naar mijn mening schamen. Anderhalf miljoen vragen van één persoon is misschien nog wel een groter misdrijf dan wat die man heeft gedaan.

Ach, wat zit ook te zeiken. Ik heb tenminste geen boete van anderhalf miljoen, en dankzij mijn werk heb ik binnen de kortste keren wel weer wat centjes. Probleem is alleen: die centjes zijn ook zo weer op… Misschien ga ik wel eens beginnen met wat heel veel mensen doen tegenwoordig: sparen. Gewoon een deel van mijn loon op mijn spaarrekening zetten, zodat ik over een tijdje die next-gen console wel in huis kan halen. En ik eindelijk kan genieten van die revolutionaire technieken en HD- graphics! Het zou in ieder geval wel een goede stap voorwaarts zijn. Maar voordat ik dat ingenieuze plan ga uitvoeren breng ik eerst nog even een bezoekje aan de Albert Heijn. Heb behoorlijk honger gekregen na het tikken van dit stukje…

Perfectie, bestaat het eigenlijk wel?

10. Het is een magistraal cijfer. Een getal wat staat voor perfectie. Het staat voor iets wat haast onbereikbaar zou moeten zijn. Tenminste, dat zou je zeggen. Op school haal je maar zelden een tien en ook bij games komt het normaal gesproken bijna nooit voor. Maar als een game dat magistrale cijfer toch weet te halen, weet je dat je met iets speciaals te maken hebt. Het vreemde is, dat gevoel krijg ik niet. Er worden namelijk tienen gegeven alsof het niets is.

Een niet nader te noemen blad heeft de laatste paar jaar maarliefst vijf keer de perfecte score gegeven. Vijf, het lijkt niet bijster veel maar naar mijn mening is dat wel heel erg veel. Vijf perfecte games, en dan allemaal in de laatste paar jaar. In de tijd van de vorige generatie consoles heeft geen enkele game de hoogste score gehaald (in dat blad). Zijn de games sinds de nieuwe generatie opeens veel beter geworden? Of zijn we door de nieuwe besturingstechnieken en grafische kwaliteiten verblindt geraakt door de spellen? Of heet het hele andere redenen…

Met de komst van de nextgen consoles is natuurlijk, behalve de grafische kwaliteit, de techniek er erg op vooruit gegaan. Dankzij ‘motion’ controllers kan je beter dan ooit je spellen spelen en de 360 en PS3 zijn uitgebreider dan ooit. Vele nieuwe titels zijn daarom ook op de markt gebracht, en de meeste worden dan ook beloond met een hoge score. Titels als Mario Galaxy, Fallout 3, GTA IV, Uncharted 2…

Bovenstaande zijn allemaal voorbeelden van games die de perfecte score hebben behaald. En zoals je aan de titels kan zien, zijn het allemaal sequels. Juist, sequels. Is het überhaupt wel terecht om een ‘verbetering’ van het originele spel een maximale score te geven? Immers: het trucje is al een keer eerder gedaan, alleen dan nu beter en uitgebreider. Naar mijn mening zijn bovenstaande perfecte scores om die reden al onterecht. Er wordt niks nieuws gedaan, de games zijn nergens revolutionair en het zijn opvolgers van al reeds bestaande games. We kennen het trucje inmiddels wel, zou je denken.

Natuurlijk zijn bovenstaande games allemaal van puike kwaliteit. En natuurlijk verdienen ze een hoge score. Maar, een ‘perfecte’ score? Hoe kan een game in godsnaam perfect zijn? En, als de game dan zo’n cijfer krijgt, waarom? Perfectie kan natuurlijk niet slaan op dat een game geen fouten bezit. Elke game heeft namelijk wel ergens een bug of een glitch. Dus dat lijkt me sterk. Nee, het zou moeten gaan om de ervaring die je aan een spel beleefd. Tenminste, dat is als ik dat niet nader te noemen blad zou moeten geloven. Als de ervaring geweldig is, is het spel al snel verzekerd van een hoge score. Dat de game misschien wel iets te kort zou kunnen zijn, of iets te makkelijk rekenen we natuurlijk niet mee. Als de ervaring maar goed is.

Uncharted 2, een game die de perfecte score kreeg. Terecht?

Er zijn zat games die mij een geweldige ervaring gaven, Kingdom Hearts 2 bijvoorbeeld. Kingdom Hearts 2 is naar mijn mening het beste spel ooit gemaakt. Het gaf voor mij namelijk ‘de perfecte ervaring’. Betekent dit dat ook dat dit spel een tien verdient? Om bovenstaande reden zou je denken van wel. Maar zoals je wel verwacht, dit spel verdient dat natuurlijk absoluut niet. Er zijn namelijk genoeg foutjes in de game te bespeuren. En afgezien van dat; het gaf mij de perfecte ervaring. Dat betekent niet dat het voor iemand anders ook zo zou gelden. Dus sowieso is ook dat een non-argument om een spel een tien te geven.

Maar wat dan wel? Kan een spel überhaupt wel de maximale score halen? Ja en nee. Vanuit subjectief oogpunt is het heel goed mogelijk. Jij kan een game zo goed vinden dat je hem de maximale score wilt geven. Maar vanuit een objectief oogpunt is het wat moeilijker te zeggen. Ik denk persoonlijk van niet, aangezien een game nooit helemaal ‘perfect’ kan zijn. Als je objectief naar een game kijkt zijn er altijd wel wat dingen die ietsjes minder zijn. Zelfs met geweldige games als Uncharted 2 is dat het geval. En toch, toch geven mensen dan toch die tien. Misschien was het nog wat te begrijpen als dat de enige game zou zijn die zo’n cijfer verkrijgt, maar ook dat is niet het geval. Een perfecte game is al moeilijk voor te stellen, laat staan vijf. Het geeft mij een gevoel dat er meer een persoonlijke mening in verwerkt is, dan dat er objectief naar een game gekeken is. En als dat het geval is kan je je als blad moeilijk serieus meer nemen.

Online gaming overrated?

Online gaming is groots. Miljoenen mensen spelen MMO’s of spelen online multiplayer. De vorige en de huidige generatie consoles hebben ervoor gezorgd dat online gaming populairder dan ooit is geworden. De meeste games van tegenwoordig bieden dan ook uitgebreide functies en het aantal verschillende MMO’s is niet te tellen. Het lijkt wel of tegenwoordig alles om online gamen draait. Maar, wordt er dan niet wat over het hoofd gezien?

De singleplayer is naar mijn mening eigenlijk veel interessanter dan online spelen, eigenlijk. Natuurlijk, online spelen is geweldig, maar uiteindelijk ben je daar ook wel eens zat van en wil je offline ook wel eens de nodige dingen verrichten. En dan ontdek je dat die eigenlijk niet veel voorstelt. Online gaming is de laatste paar jaren namelijk zo populair geworden dat men de singleplayer nog wel eens wil vergeten. Zie bijvoorbeeld het recentelijk verschenen Call of Duty: Modern Warfare 2: online is de game geweldig, maar de singleplayer is maar karig met ongever 6 uurtjes gameplay. Wat eigenlijk het centrale deel van het spel zou moeten zijn wordt nu als bijzaak beschouwd. Een onbegrijpelijke beslissing, aangezien het vaak de singleplayer is die ervoor moet zorgen dat je je helemaal in een game kan verliezen. Daarvoor koop je een game. Als ik alleen online wil knallen of racen download ik wel een gratis versie. Die zijn misschien wel wat minder uitgebreid, maar bieden in principe hetzelfde. En het scheelt je weer 60 euro.

Een andere opvallende verandering ten opzichte van eerst is het verdwijnen van een goede offline multiplayer. In veel recente games ontbreekt die namelijk volledig, of is die zeer beperkt. In wezen is offline tegen elkaar spelen natuurlijk hetzelfde als online een potje tegen elkaar doen, maar er is wel een groot verschil. Online kan namelijk nog zo geweldig mooi zijn, en je kan nog zoveel potjes winnen, maar je tegenstander uitlachen is er niet bij. Die tegenstander zit namelijk niet naast je op de bank, nee, die zit misschien wel aan de andere kant van de wereld. Het is dus in feite net alsof je tegen de computer zit te spelen, aangezien je je tegenstander toch niet kan zien. Althans, dat gevoel krijg ik soms. Het is dan ook jammer dat online zo de overhand krijgt. Tenminste, bij de 360 en de PS3.



Want bij Nintendo is het een heel ander verhaal. Nintendo heeft de laatste tijd heel wat kritiek over zich heen gekregen, maar ze snappen in ieder geval wel dat ook de singleplayer en tegen je vrienden op de bank spelen heel belangrijk is. Ik heb prachtige momenten met mijn vrienden gehad door potjes Mario Kart of Smash Bros. Het fijne is ook nog dat iedere halve mislukkeling die games kan spelen en het instapniveau zeer laag is. Iedereen kan winnen, en dat houdt de motivatie voor ongeoefende spelers ook hoog. Nintendo is misschien de laatste paar jaar zeer casual geworden, maar het levert wél leuke multiplayer potjes op. Door de zeer grote aanwezigheid van wapens is elke race van Mario Kart spannend en is het nooit zeker of de beste ook daadwerkelijk wint. In de singleplayer is dat misschien zeer irritant, maar als je met vrienden zit te spelen maakt dit eigenlijk helemaal geen fluit uit. Het levert juist allemaal leuke momenten op. Zeker, de spellen van Nintendo kunnen ook online, maar ze geven lang niet de voldoening die je hebt als je met je vrienden speelt.

Naar mijn mening kan er dus (zeker op de 360 & PS3) zeker wat meer aan bovenstaande dingen worden gedacht. Online gamen is natuurlijk geweldig, het voegt zeker wat toe aan games. Maar het moet niet ten koste gaan van de overige functies van een spel. En dat is de laatste jaren helaas wel het geval. Misschien in dit geval toch eens een voorbeeld nemen aan Nintendo?