Nostalgie ten top

De rillingen kreeg ik ervan. Na het horen van de eerste tonen kreeg ik een vreemd gevoel, van binnen. Een gevoel dat je weer wenste dat het was zoals vroeger. Dat het weer was toen jij dat spel voor het eerst speelde. Dat je weer dat kleine jongetje van acht was dat voor het eerst een briljant spel ervaart.

Nostalgie heet zoiets geloof ik. Met de naderende release van HeartGold & SoulSilver krijg ik er steeds meer last van. Ik heb in tijden niet meer zo’n zin gehad in een spel, hoe raar dat ook mag klinken. Dat er toevallig ook nog een echt vervolg aan gaat komen zal mij een worst wezen, de twee bovenstaande spellen wil ik veel liever in mijn bezit hebben. Stiekem zegt dat al genoeg over de Pokémonserie van zichzelf. De rek is er namelijk uit. In een eerdere blog heb ik al eens beschreven dat Nintendo het uitmelken tot een kunst heeft weten te maken, en hier sta ik nog steeds achter. De remakes van Gold & Silver zijn hier een schoolvoorbeeld van.

Met weemoed kijk ik naar de dagen terug dat ik Gold & Silver voor het eerst speelde. Ik was helemaal onder de indruk van de betere graphics, al die nieuwe Pokémon en vooral de mogelijkheid om weer naar de wereld van Red, Blue en Yellow terug te gaan. Die wereld wordt ook wel Kanto genoemd. Toen ik een klein kotertje was had ik nog geen flauw idee dat die wereld er überhaupt was. In eerste instantie dacht ik nadat ik de Elite Four tot moes had verpulverd dat het spel over was. Niets was echter minder waar. Geweldig gewoon.

En dat is nog maar een topje van de ijsberg van het aantal toevoegingen wat G&S tot een klassieker maakten. Het spel zelf werd namelijk een stuk diepgaander, vanwege het broedsysteem. Of het feit dat je Pokémon voor het eerst een item vast konden houden. En dat is nog maar een kleine greep uit de vernieuwingen die dit spel boodt. Het spel wist mij hierdoor zo mogelijk nog langer bezig te houden dan Red, Blue en Yellow. De haast oneindige replaywaarde die deze spellen is dan ook gewoon geweldig. In je eentje kan je al dik honderd uren in het spel stoppen, wat alleen nog maar verhoogd wordt door het ruilen en vechten tegen je vrienden.

Inmiddels zijn we vele versies verder, en stiekem moet ik concluderen dat de rek er toch wel een beetje uit is. We hebben het nu wel vaak genoeg gezien. Het concept is namelijk in wezen nog steeds hetzelfde als vroeger. Het uiteindelijke doel ook. Stiekem is bijna alles nog hetzelfde, alleen is het nu veel beter uitgewerkt. Daarom zit ik niet te wachten op de 5th Generation, zoals fans het zo mooi weten te noemen. En des te meer op HeartGold & SoulSilver. Dat moet het ultieme Pokémonspel gaan worden. Het hele fenomeen wordt bij dit spel geperfectioneerd en wordt in een sausje gegooid van de naar mijn mening beste Pokémonspellen ooit. Maar de voornaamste reden om dit spel te halen is toch vanwege de nostalgie. Door mijn ervaringen met het spel vroeger kan ik niet wachten om de remake te spelen. Het is iets wat een eventuele opvolger gaat missen, waardoor het weer het zoveelste Pokémon deeltje gaat worden. En tenzij ze het hele concept eens een goede vernieuwing geven ga ik dat spel dus ook niet in huis halen. Jullie weten in ieder geval wat ik 26 maart wél ga doen.

Nostalgie ten top

Gamepersonages zijn soms erg onvoorspelbaar. Waar de ene het heel erg lang uithoudt, is de andere na een paar spellen alweer vergeten. Vooral de laatste tijd komen dit soort dingen weer terug in de media, en vaak met een zekere blauwe egel in de hoofdrol…

Ja, Sonic komt de laatste tijd vaak in het nieuws als het op dit soort dingen aankomt. Door alle middelmatige spellen die Sega de laatste tijd heeft uitgebracht is hij zijn glans volledig verloren. Sega probeerde vernieuwend te zijn, maar de fans wouden Sonic alleen door het beeld zien sprinten en niet dat ie ineens in een weerwolf kan veranderen ofzo. Ik ben het daar eigenlijk wel mee eens, Sonic is en blijft Sonic en hoeft niet eens een weerwolf te worden of met een zwaard te gaan vechten. Nee, wat mij eerder opvalt is dat het alleen Sonic is die in de media wordt genoemd. De laatste paar jaar zijn er namelijk een hoop personages hun glans verloren, maar hoe zou dat toch kunnen? Waarom houdt het ene personage het wel vol, en het andere niet?

Ontwikkelaars gaan meestal de fout in door het personage in de game iets heel anders te laten doen dan waarvoor hij bedoelt is. Zie Sonic. Maar behalve Sonic zijn er nog wel meer personages te vinden die zo ten onder zijn gegaan. Wat dacht je van onze arm- en beenloze vriend? Iedereen met een Playstation 1 of N64 zal hem ongetwijfeld kennen. Rayman en Rayman 2: The Great Escape waren beide namelijk prachtig. Vooral Rayman 2 is zwaar underrated en kon zich makkelijk meten met toppers als Banjo-Kazooie of Super Mario 64. Rayman is daarom zelfs een tijdje het boegbeeld van Ubisoft geweest. En waarom ook niet, de spellen dropen van de kwaliteit!

Maar, met Rayman 3 gingen ze al een beetje de mist in. Reden? Ze wouden teveel met Rayman doen, waardoor het spel een stuk minder werd. Iedereen wachtte op een waardig vervolg op The Great Escape maar ze kregen een soort ADHD versie van Rayman waar niemand op zat te wachten. En met het volgende deel, Raving Rabbids, was het doek al helemaal gevallen voor Rayman. Dit was gewoon een minigame compilatie, en had niks meer met platformen te maken. Het erge was ook nog dat niet Rayman, maar de Rabbids de hoofdrol speelden. Daarna is er nooit meer een game van Rayman verschenen, en dat is mijn opinie best jammer. Het mannetje had namelijk best de potentie om een waardige gameheld te worden.

En zo zijn er wel meer die daar potentie toe hadden. Maar na wat onderzoek kwam ik erachter dat dit zeker niet de enige reden is. Gamehelden als Spyro en Crash Bandicoot zijn ook sinds de vorige generatie consoles ten onder gegaan, en dat kwam niet door de oorspronkelijke ontwikkelaar…

De Playstation 1 was een mooie tijd voor nieuwe platformhelden. Naast Rayman stalen ook Spyro en Crash Bandicoot de show. De games die respectievelijk door Insomniac en Naughty Dog werden gemaakt, behoorden zeker tot de besten op de PSX. Na drie geweldige games van beide series en in Crash’ geval ook nog een geslaagde racer was het vierde deel ineens dramatisch slecht… Ik begreep in eerste instantie niet hoe dat had kunnen gebeuren, was de ontwikkelaar het opeens verleerd? Maar na die slechte game volgde er nog één, en nog één… Ook leken de games steeds meer voor een jonger publiek te worden gemaakt. Ik miste de humor en vooral de geweldige gameplay uit de delen op de PSX. Maar wat bleek? Na die drie succesvolle delen hadden Insomniac en Naughty Dog de licentie verkocht aan Vivendi, en die kon er blijkbaar niet goed mee om gaan. Tragisch, het is net alsof Nintendo de Super Mario licentie ineens weggeeft aan een andere ontwikkelaar.

Zo zijn er nog wel meer series te bedenken die lang niet meer zo populair zijn als vroeger. Series als Tomb Raider en Duke Nukem hebben ook al een hele tijd hun glans verloren (alhoewel dat laatste deel van Tomb Raider best goed was). Daar tegenover staan dan weer series die het jaren en jaren kunnen volhouden. Denk aan Zelda, Mario en Final Fantasy. De spellen staan bekend om hun tijdloze gameplay, die dan ook letterlijk tijdloos is. Je raakt er niet op uitgekeken. Maar waarom?

Ik denk dat het antwoord eigenlijk heel simpel is. Mensen zitten niet te wachten op vernieuwing. Mensen willen gewoon een spel die min of meer gelijkwaardig is aan hun voorganger. We willen geen rare dingen zien, zoals Sonic die een weerwolf verandert. En we willen ook niet dat populaire licenties ineens van ontwikkelaar veranderen, zodat de hoge kwaliteit niet kan worden vastgehouden. Never change a winning team zegt men wel eens. En weet je wat? Ik geef die mensen helemaal gelijk. Stel je voor dat Mario ineens een geweer in zijn handen krijgt gedrukt en er flink op los mag schieten… Nee, laat die vernieuwingen maar over aan nieuwe series, en laat de reeds bestaande maar lekker doen waar ze goed in zijn.

15 minuten over 11

Ik kijk op mijn horloge. Die vertelt mij dat 15 minuten over 11 is. Mooie tijd om nog even wat eten te halen, denk ik. Ik pak dus mijn fiets, roep wat vrienden op om mee te gaan, en vertrek naar de Albert Heijn. Eenmaal aangekomen wil ik eerst nog even mijn saldo checken in die grote automaten daar in de hoek. Ik pak dus mijn prachtig oranje pasje eruit, en stop hem in de daarvoor bestemde gleuf. Na even gewacht te hebben zie ik daar mijn saldo op het scherm staan. Een vlaag van verbijstering komt in mij op. Saldo ontoereikend staat er op dat kleine schermpje. “Maar, denk ik, ik heb vorige week toch mijn loon nog gehad?”

Het is bij mij iets wat ik altijd wil als ik het niet heb. En als ik het heb, is het zo weer op. Natuurlijk heb ik het hier over het ruilmiddel dat wij al eeuwenlang gebruiken.Dat ene middeltje dat ik slechts op shcaarse momenten in mijn bezit heb. Vervelend. Er zijn namelijk altijd genoeg dingen die ik in huis wil halen met die centjes. Probleem is alleen: ik geef het veel te snel uit. Impulsaankopen worden het ook wel eens genoemd, van die dingen die je koopt die je eigenlijk niet nodig hebt. Maar die dingen zijn zo vriendelijk geprijsd dat je ze vaak wel mee naar huis neemt. Vaak heb ik dat met eten, er ik geef al snel drie euro uit als ik de winkel bezoek. Nu klinkt dat weinig, maar als je het vaak doet tikt het behoorlijk aan. Of uitgaan, dat is ook zoiets. Een gemiddelde zaterdagavond kost je ook algauw weer een eurootje of dertig. Is dat erg? Neuh, je krijgt er op het moment zelf een hoop lol voor terug. Maar het zijn toch wel weer dertig pegels…

En dat allemaal terwijl ik best leuke dingen met mijn geld zou willen doen. Ik ben bijvoorbeeld nog steeds niet in het bezit van een degelijke next-gen console, afgezien van de Nintendo DS. HD graphics? Revolutionaire besturingen? Niet aan mij besteed. Ik moet het nog steeds doen met mijn trouwe Playstation 2. Jeweetwel, die console die de vorige console-war heeft gewonnen. Hoewel hij naar mijn mening nog steeds geweldig is. Heel wat klassiekertjes hebben hierop het levenslicht gezien. Een aantal daarvan moet ik zelf ook nog maar eens in huis halen, een topper als God of War heb ik namelijk nog nooit gespeeld. Punt is alleen dat ik weer een gebrek aan geld heb… Nou maakt het hier gelukkig niet heel veel uit, de meeste PS2 games zijn voor een schijntje in een willekeurige winkel te halen, maar het gaat om het idee. Ook op de DS heb ik nog de nodige toppertjes die ik wil halen. Nadeel is alleen dat DS games veel te duur zijn. 40 euro klinkt misschien niet veel, maar ook games van 5 jaar oud zijn nog steeds 40 euro op de DS… ’t Wordt tijd dat Nintendo daar ook eens wat aan gaat doen.

Geld, geld en nog eens geld. Alle leuke dingen kosten veel geld tegenwoordig. Zoals games. En consoles. Ergens kan ik het me wel voorstellen dat sommige mensen hun console laten ombouwen, zodat ze hun games gratis kunnen spelen. Het scheelt immers een hoop geld… als je niet gepakt wordt, tenminste. Zo'n game op het internet gooien kan je namelijk de kop kosten, of beter; Anderhalf miljoen. Anderhalf miljoen euro boete schudt je namelijk ook niet zo uit je mauw. Die man zit voor de rest van zijn leven in de schulden. Natuurlijk is het fout van die man, maar ook Nintendo mag zich naar mijn mening schamen. Anderhalf miljoen vragen van één persoon is misschien nog wel een groter misdrijf dan wat die man heeft gedaan.

Ach, wat zit ook te zeiken. Ik heb tenminste geen boete van anderhalf miljoen, en dankzij mijn werk heb ik binnen de kortste keren wel weer wat centjes. Probleem is alleen: die centjes zijn ook zo weer op… Misschien ga ik wel eens beginnen met wat heel veel mensen doen tegenwoordig: sparen. Gewoon een deel van mijn loon op mijn spaarrekening zetten, zodat ik over een tijdje die next-gen console wel in huis kan halen. En ik eindelijk kan genieten van die revolutionaire technieken en HD- graphics! Het zou in ieder geval wel een goede stap voorwaarts zijn. Maar voordat ik dat ingenieuze plan ga uitvoeren breng ik eerst nog even een bezoekje aan de Albert Heijn. Heb behoorlijk honger gekregen na het tikken van dit stukje…

Perfectie, bestaat het eigenlijk wel?

10. Het is een magistraal cijfer. Een getal wat staat voor perfectie. Het staat voor iets wat haast onbereikbaar zou moeten zijn. Tenminste, dat zou je zeggen. Op school haal je maar zelden een tien en ook bij games komt het normaal gesproken bijna nooit voor. Maar als een game dat magistrale cijfer toch weet te halen, weet je dat je met iets speciaals te maken hebt. Het vreemde is, dat gevoel krijg ik niet. Er worden namelijk tienen gegeven alsof het niets is.

Een niet nader te noemen blad heeft de laatste paar jaar maarliefst vijf keer de perfecte score gegeven. Vijf, het lijkt niet bijster veel maar naar mijn mening is dat wel heel erg veel. Vijf perfecte games, en dan allemaal in de laatste paar jaar. In de tijd van de vorige generatie consoles heeft geen enkele game de hoogste score gehaald (in dat blad). Zijn de games sinds de nieuwe generatie opeens veel beter geworden? Of zijn we door de nieuwe besturingstechnieken en grafische kwaliteiten verblindt geraakt door de spellen? Of heet het hele andere redenen…

Met de komst van de nextgen consoles is natuurlijk, behalve de grafische kwaliteit, de techniek er erg op vooruit gegaan. Dankzij ‘motion’ controllers kan je beter dan ooit je spellen spelen en de 360 en PS3 zijn uitgebreider dan ooit. Vele nieuwe titels zijn daarom ook op de markt gebracht, en de meeste worden dan ook beloond met een hoge score. Titels als Mario Galaxy, Fallout 3, GTA IV, Uncharted 2…

Bovenstaande zijn allemaal voorbeelden van games die de perfecte score hebben behaald. En zoals je aan de titels kan zien, zijn het allemaal sequels. Juist, sequels. Is het überhaupt wel terecht om een ‘verbetering’ van het originele spel een maximale score te geven? Immers: het trucje is al een keer eerder gedaan, alleen dan nu beter en uitgebreider. Naar mijn mening zijn bovenstaande perfecte scores om die reden al onterecht. Er wordt niks nieuws gedaan, de games zijn nergens revolutionair en het zijn opvolgers van al reeds bestaande games. We kennen het trucje inmiddels wel, zou je denken.

Natuurlijk zijn bovenstaande games allemaal van puike kwaliteit. En natuurlijk verdienen ze een hoge score. Maar, een ‘perfecte’ score? Hoe kan een game in godsnaam perfect zijn? En, als de game dan zo’n cijfer krijgt, waarom? Perfectie kan natuurlijk niet slaan op dat een game geen fouten bezit. Elke game heeft namelijk wel ergens een bug of een glitch. Dus dat lijkt me sterk. Nee, het zou moeten gaan om de ervaring die je aan een spel beleefd. Tenminste, dat is als ik dat niet nader te noemen blad zou moeten geloven. Als de ervaring geweldig is, is het spel al snel verzekerd van een hoge score. Dat de game misschien wel iets te kort zou kunnen zijn, of iets te makkelijk rekenen we natuurlijk niet mee. Als de ervaring maar goed is.

Uncharted 2, een game die de perfecte score kreeg. Terecht?

Er zijn zat games die mij een geweldige ervaring gaven, Kingdom Hearts 2 bijvoorbeeld. Kingdom Hearts 2 is naar mijn mening het beste spel ooit gemaakt. Het gaf voor mij namelijk ‘de perfecte ervaring’. Betekent dit dat ook dat dit spel een tien verdient? Om bovenstaande reden zou je denken van wel. Maar zoals je wel verwacht, dit spel verdient dat natuurlijk absoluut niet. Er zijn namelijk genoeg foutjes in de game te bespeuren. En afgezien van dat; het gaf mij de perfecte ervaring. Dat betekent niet dat het voor iemand anders ook zo zou gelden. Dus sowieso is ook dat een non-argument om een spel een tien te geven.

Maar wat dan wel? Kan een spel überhaupt wel de maximale score halen? Ja en nee. Vanuit subjectief oogpunt is het heel goed mogelijk. Jij kan een game zo goed vinden dat je hem de maximale score wilt geven. Maar vanuit een objectief oogpunt is het wat moeilijker te zeggen. Ik denk persoonlijk van niet, aangezien een game nooit helemaal ‘perfect’ kan zijn. Als je objectief naar een game kijkt zijn er altijd wel wat dingen die ietsjes minder zijn. Zelfs met geweldige games als Uncharted 2 is dat het geval. En toch, toch geven mensen dan toch die tien. Misschien was het nog wat te begrijpen als dat de enige game zou zijn die zo’n cijfer verkrijgt, maar ook dat is niet het geval. Een perfecte game is al moeilijk voor te stellen, laat staan vijf. Het geeft mij een gevoel dat er meer een persoonlijke mening in verwerkt is, dan dat er objectief naar een game gekeken is. En als dat het geval is kan je je als blad moeilijk serieus meer nemen.

Online gaming overrated?

Online gaming is groots. Miljoenen mensen spelen MMO’s of spelen online multiplayer. De vorige en de huidige generatie consoles hebben ervoor gezorgd dat online gaming populairder dan ooit is geworden. De meeste games van tegenwoordig bieden dan ook uitgebreide functies en het aantal verschillende MMO’s is niet te tellen. Het lijkt wel of tegenwoordig alles om online gamen draait. Maar, wordt er dan niet wat over het hoofd gezien?

De singleplayer is naar mijn mening eigenlijk veel interessanter dan online spelen, eigenlijk. Natuurlijk, online spelen is geweldig, maar uiteindelijk ben je daar ook wel eens zat van en wil je offline ook wel eens de nodige dingen verrichten. En dan ontdek je dat die eigenlijk niet veel voorstelt. Online gaming is de laatste paar jaren namelijk zo populair geworden dat men de singleplayer nog wel eens wil vergeten. Zie bijvoorbeeld het recentelijk verschenen Call of Duty: Modern Warfare 2: online is de game geweldig, maar de singleplayer is maar karig met ongever 6 uurtjes gameplay. Wat eigenlijk het centrale deel van het spel zou moeten zijn wordt nu als bijzaak beschouwd. Een onbegrijpelijke beslissing, aangezien het vaak de singleplayer is die ervoor moet zorgen dat je je helemaal in een game kan verliezen. Daarvoor koop je een game. Als ik alleen online wil knallen of racen download ik wel een gratis versie. Die zijn misschien wel wat minder uitgebreid, maar bieden in principe hetzelfde. En het scheelt je weer 60 euro.

Een andere opvallende verandering ten opzichte van eerst is het verdwijnen van een goede offline multiplayer. In veel recente games ontbreekt die namelijk volledig, of is die zeer beperkt. In wezen is offline tegen elkaar spelen natuurlijk hetzelfde als online een potje tegen elkaar doen, maar er is wel een groot verschil. Online kan namelijk nog zo geweldig mooi zijn, en je kan nog zoveel potjes winnen, maar je tegenstander uitlachen is er niet bij. Die tegenstander zit namelijk niet naast je op de bank, nee, die zit misschien wel aan de andere kant van de wereld. Het is dus in feite net alsof je tegen de computer zit te spelen, aangezien je je tegenstander toch niet kan zien. Althans, dat gevoel krijg ik soms. Het is dan ook jammer dat online zo de overhand krijgt. Tenminste, bij de 360 en de PS3.



Want bij Nintendo is het een heel ander verhaal. Nintendo heeft de laatste tijd heel wat kritiek over zich heen gekregen, maar ze snappen in ieder geval wel dat ook de singleplayer en tegen je vrienden op de bank spelen heel belangrijk is. Ik heb prachtige momenten met mijn vrienden gehad door potjes Mario Kart of Smash Bros. Het fijne is ook nog dat iedere halve mislukkeling die games kan spelen en het instapniveau zeer laag is. Iedereen kan winnen, en dat houdt de motivatie voor ongeoefende spelers ook hoog. Nintendo is misschien de laatste paar jaar zeer casual geworden, maar het levert wél leuke multiplayer potjes op. Door de zeer grote aanwezigheid van wapens is elke race van Mario Kart spannend en is het nooit zeker of de beste ook daadwerkelijk wint. In de singleplayer is dat misschien zeer irritant, maar als je met vrienden zit te spelen maakt dit eigenlijk helemaal geen fluit uit. Het levert juist allemaal leuke momenten op. Zeker, de spellen van Nintendo kunnen ook online, maar ze geven lang niet de voldoening die je hebt als je met je vrienden speelt.

Naar mijn mening kan er dus (zeker op de 360 & PS3) zeker wat meer aan bovenstaande dingen worden gedacht. Online gamen is natuurlijk geweldig, het voegt zeker wat toe aan games. Maar het moet niet ten koste gaan van de overige functies van een spel. En dat is de laatste jaren helaas wel het geval. Misschien in dit geval toch eens een voorbeeld nemen aan Nintendo?

Review: Kingdom Hearts 2

Kingdom Hearts bewees dat uit een mengeling van Disney en Final Fantasy een prachtig spel voort kan komen. Het vervolg Chains of Memories viel ietwat tegen, maar ze werden beiden gekenmerkt door een bijzonder diep en uitgebreid verhaal. Reikhalzend keek ik dan ook uit naar het volgende avontuur van Sora en zijn vrienden, zou het spel de hoge verwachtingen waar kunnen maken?


Het nieuwe avontuur begint in het pittoreske stadje ‘Twilight Town’. Je begint dit keer niet met Sora, Donald & Goofy, want die zijn immers diep in slaap na het vorige deel. Je begint nu met een personage genaamd Roxas. Spelenderwijs wordt je ingeleid op het verhaal, waarbij ook de nodige beelden van het vorige deel voorbij komen. Beelden van het zeer complexe verhaal dat Kingdom Hearts heet. Het is dan ook niet aan te raden om dit deel te kopen zonder dat je de vorige delen (in ieder geval deel 1) gespeeld hebt. Het verhaal zit namelijk zeer complex in elkaar en zelfs met al die flashbacks hou je het gevoel dat je iets gemist hebt.

Na een aantal uren met Roxas gespeeld te hebben zijn Sora, Donald en Goofy wakker geworden en kan je weer met onze helden uit deel 1 aan de slag. Aangezien ze een jaar hebben geslapen zijn ze helaas wel alle vaardigheden vergeten die ze in het vorige deel hebben geleerd. Sora speelt nog wel bijna hetzelfde als het vorige deel. Nog steeds baan jij je een weg door hordes “Heartless” met je Kingdom Key waarin je realtime je aanvallen uitvoert. Je wordt hierbij natuurlijk ondersteunt door Donald en Goofy.

Reactie

In het vorige deel leverde het vechten nogal wat geram op de knoppen op, maar nu heeft men een aantal dingen toegevoegd waardoor dat minder gebeurd. Ten eerste heb je het ‘Reaction Command’ systeem. Dat systeem laat je een speciale aanval uitvoeren, mits je snel genoeg op het driehoekje hebt gedrukt. Een erg fijne toevoeging, want je wordt nu gedwongen om op te letten tijdens het spelen, aangezien je de vijanden veel sneller kunt verslaan door ze goed uit te voeren. Een tweede toevoeging is het ‘Limit’ systeem die je samen met een teamgenoot uitvoert. Dit zijn vaak zeer krachtige aanvallen en verbruiken ook al het MP wat Sora op dat moment tot zijn beschikking heeft. De magie is overigens ook een stuk belangrijker geworden, en je zult het veel vaker moeten gebruiken. Fijn daarbij is dat je magische punten zichzelf weer herstellen als je ze op hebt gebruikt. En de laatste, misschien wel de leukste toevoeging is het ‘Drive’ command. Als je dit activeert verkrijgt Sora een tweede Keyblade om zo nóg sneller de vijanden aan schroot te meppen of met magie af te maken. Ook hierbij gebruik je een teamlid om de transformatie naar de Drive vorm te laten lukken. Bovengenoemde toevoegingen maken dat het spel veel lekkerder speelt dan het vorige deel. Vooral de ‘Reaction Commands’ zorgen ervoor dat gevechten een stuk minder saai verlopen en de eindbaas gevechten een stuk origineler zijn.



Je neemt het vooral op tegen een oude bekende: de ‘Heartless’. Zij zijn constant op zoek naar harten, en ze worden aangetrokken door de Keyblade van Sora. Maar behalve de Heartless is er voor dit deel ook een nieuwe groep vijanden uit de kast getrokken. Deze nieuwe groep, de Nobodies, moet het zonder hart stellen, maar ze hebben wel een ziel en een lichaam. De Nobodies worden aangedreven door Organization XIII, een groep van machtige Nobodies die een menselijke vorm hebben weten aan te nemen.

Disney

Wederom speelt ook de Disney kant weer een grote rol. Elke wereld heeft een thema van een bepaalde Disney film. Een film die jij nu zelf mee kan maken. Jij bent de piraat in Pirates of the Carribean, jij maakt nu onderdeel van het leger uit in Mulan, en jij bent de held in Hercules. Het is prachtig om te zien hoe Square Enix Sora en zijn vrienden een rol in de verschillende films heeft gegeven, zonder dat ze het verhaal van de desbetreffende film hebben aan moeten passen. En zoals een echte Disney film betaamt hebben ze allemaal een happy end en bevatten ze natuurlijk een wijze les.

De verscheidene werelden komen allemaal prachtig uit de verf, waarbij vooral de wereld van Pirates of the Carribean even genoemd mag worden. De realistische stijl van de wereld wordt prachtig weergegeven en is na al die kleurrijke werelden een verademing om in te spelen. Maar ook de rest van de werelden mogen er wezen. De grafische kwaliteit is zonder meer verbeterd ten opzichte van het vorige deel.

Unieke ervaring

Het spel bezit misschien dan wel over een goed vechtsysteem, uitstekende graphics en een prachtige soundtrack, maar het verhaal steelt toch echt de show. Middels vele filmpjes en boeiende dialogen wordt het verhaal verteld. Het unieke van games is dat ze je het gevoel kunnen geven dat niet de hoofdpersoon maar jij een avontuur beleefd. Jij bent diegene die al die vijanden neer mept, jij bent diegene die (stiekem) de held is in de verschillende Disney verhalen. Maar vooral ben jij het die een prachtig verhaal meemaakt, eentje om nooit te vergeten zo prachtig. Het verhaal wordt middels prachtige filmpjes verteld, ondersteund door een geweldige voice-acting (De meeste Disney figuren hebben de originele stemacteurs!). Naarmate je verder komt kom je steeds meer te weten over Organization XIII en wat hun plannen zijn. En dan moet je ook nog eens rekening houden met iemand genaamd Pete en een oude bekende uit deel 1 die toch niet dood bleek te zijn… En wie is Roxas nou eigenlijk, waarmee je aan het begin speelde? Doordat de game je steeds in het diepe houdt en je met vragen opzadelt blijft constant die drang om verder te spelen.



En niet alleen vanwege het verhaal, was die drang er. De prachtige graphics, de briljante soundtrack het gevechtsysteem… Het draagt allemaal bij aan een geweldig spel. De combinatie van deze vier elementen zorgen voor een ongekende ervaring, de game speelt heerlijk weg. Voor je het weet ben je weer uren verder. De game kent een lange speelduur (reken maar op 40 uur), en ondanks de lengte verveelt de game geen moment. Je zit dan wel het grootste deel van de game Heartless en Nobodies om zeep te helpen, maar de game heeft steeds weer een ander trucje om het leuk te houden. Wat dacht je van bijvoorbeeld een eindbaas gevecht op de rug van het kleed uit Alladin? Of, als je even geen zin vechten hebt, een tripje naar het 100 Acre Wood? Voeg daarbij de vele challenges en minigames en je hebt een zeer complete game. Zelfs het menu is compleet, het spel houdt namelijk een ‘Journal’ bij die alles opslaat wat je gedaan hebt en veel info geeft over de vele personages die het spel rijk is. En met alles bedoel ik ook daadwerkelijk alles, elke score, elke vijand (en zelfs het aantal!) die je verslagen hebt staat erin.

Lineair

Deze game heeft me zo’n unieke ervaring gegeven, dat ik er soms kippenvel van kreeg. Het verhaal is zo briljant, en de gameplay zo geweldig dat ik dit spel zo een 100 zou geven. Met de roze bril op, welteverstaan. Want als ik even die roze bril afzet zie ik dat het spel niet helemaal perfect is. De camera bijvoorbeeld, is soms knap irritant. Het ene moment draait ie niet mee, en het andere moment draait ie als een gek in het rond. Het is weliswaar ietsjes beter dan deel 1, maar het is nog steeds niet bepaald goed. Ook is de game gewoon te makkelijk. En dan niet eens zozeer in de zin van de gevechten, maar in de zin van de vrijheid die het spel je geeft. Die is namelijk nogal beperkt, alles wordt je namelijk voorgekauwd en als je even de verkeerde richting opgaat zegt het spel dat je daar niet heen mag en de andere kant op moet… Het doet jammer genoeg wel wat af aan de verder, geweldige ervaring.

Kingdom Hearts 2 weet alle verwachtingen waar te maken en doet er zelfs nog een schepje bovenop. Het spel biedt zo’n prachtig verhaal en zo’n unieke ervaring dat je het gevoel krijgt in een film te spelen. Maar wel een film die minder vrijheid biedt dan je had gedacht en die soms vanuit onjuiste cameraposities wordt gefilmd.

Cijfer: 90

De kunst van het uitmelken.

Pokémon, het blijft een vreemd fenomeen. Een game die bedoelt was om de Gameboy van de ondergang te redden is uitgegroeid tot één van de grootste en meest populaire franchises ooit. Nintendo heeft daar later goed gebruik van gemaakt en over een paar maandjes krijgen we alweer het zoveelste deel, Heart Gold & Soul Silver. En toch wil ik ook die game weer hebben, hoe krijgen ze het toch voor elkaar?

Ik was 8 jaar en we schrijven het jaar 2000, het jaar waarin Pokémon voor het eerst op tv verscheen in ons land. Ik werd meteen gegrepen door de avonturen van Ash en zijn vrienden. Ik was meteen gegrepen door Team Rocket, die elke aflevering terugkeerde om die Pikachu van Ash te stelen. Elke dag weer, zat ik trouw achter de tv als het er weer voor was. En als dat voorbij was, gingen we met zijn allen buiten Pokémon kaarten ruilen. Pokémon beheerste in die tijd mijn hele leven. Gamen? Daar had ik nog nooit van gehoord. Nee, ik ging liever Pokémon kaarten ruilen of de tv-serie zien. Totdat ik hoorde dat er Pokémon spellen bleken te bestaan…

Niet lang daarna kwam mijn eerste aanraking in de wondere werld die Kanto heet. En ik was verkocht. Dit was nog beter dan die kaarten en de tv serie bij elkaar, want nu keek je niet naar iemand die een Pokémon meester werd. In plaats daarvan werd je er zelf één! Het gegeven dat jij een trainer bent die allemaal verschillende Pocket Monsters kon vangen was gewoon geweldig. En niet alleen vangen, nee, je moest ze ook trainen om het op te nemen tegen andere trainers. En wie weet, als je maar hard genoeg traint, bereiken ze een nieuwe, nog veel sterkere vorm!

In 2001, toen het Pokémon virus een hoogtepunt had bereikt hier, bracht Nintendo Gold & Silver uit. Ik was natuurlijk dolblij, en schafte meteen Gold aan. En ik genoot weer, deze games waren namelijk een stuk beter dan zijn voorgangers. Voor het eerst kon je je Pokémons breeden, had je de mogelijkheid om trainers opnieuw uit te maken, er waren 100 nieuwe Pokémon én je kon ook weer terug naar Kanto, de wereld uit Red & Blue. Maar wat het nog mooier maakte was dat al mijn vrienden de game ook hadden en we middels een linkkabel tegen elkaar virtueel met onze Pokémon af konden maken… Bij deze game besefte ik pas echt hoe mooi games kunnen zijn. En vele mensen met mij, aangezien dit deel nog altijd het hoogtepunt van de reeks wordt genoemd.



De delen daarop, Ruby & Sapphire, waren al een stuk minder qua verbeteringen, het ging volgens sommigen zelfs achteruit. Niet dat de games slecht waren, maar er werd (ondanks de verbeterde gevechten en graphics) toch een hoop uit de games gelaten die wel in het voorgaande deel zaten. Het dag en nacht systeem was bijvoorbeeld als sneeuw voor de zon verdwenen. Toch heb ik ook in deze titel een hoop tijd gestoken, de game was net leuk en fris genoeg om als nieuw te kunnen worden beschouwd.

Met de komst van de 4e generatie Pokémon is het hele concept Pokémon geperfectioneerd, Diamond & Pearl waren beter dan ooit tevoren. Ze bezaten de compleetheid van G&S, het diepere gevechtssysteem van R&S en waren in de basis nog steeds R&B. En eindelijk konden we online onze gevechtskunsten laten zien! Het leek een schot in de roos.

Maar toch, toch knaagde er iets. Want was dit eigenlijk niet gewoon dezelfde game als die ik 8 jaar eerder speelde? Ik bleef maar met dat gevoel zitten en kon minder genieten van deze game dan van de vorige, ondanks dat deze game duidelijk beter is dan de voorgaande titels. Is het concept niet een beetje uitgemolken?

En toen kwam Platinum uit. Platinum was datgene wat Emerald voor Ruby/Sapphire was, een ‘verbetering’ van het orgineel. Nog meer uitmelkerij dus. Ik was dan ook vastbesloten dit keer de verleiding te weerstaan en de game niet te kopen. Toch heb ik hem in huis gehaald. Ik weet niet hoe Nintendo het heeft gedaan, maar het is ze weer gelukt. Ondanks dat de game minimale verbeteringen kent, zijn het toch die kleine dingetjes die het hem deden. Het is uitmelkerij van de bovenste plank, maar het concept zelf is zó goed dat het me keer op keer verleidt om de game weer te kopen.

We schrijven nu 2010, en het duurt nog een aantal maanden voordat Heart Gold & Soul Silver uitkomen. De remakes van Gold & Silver. Remakes, het woord alleen al riekt naar uitmelkerij. En hebben we, na Platinum, daar niet een beetje genoeg van? Toch ga ik ook een van deze games weer halen. Uitmelkerij of niet. Het concept Pokémon is namelijk briljant, en het was met Gold & Silver op zijn hoogtepunt. Voeg daarbij de compleetheid van Diamond & Pearl en je kan (nu al) spreken van een epische game. Nintendo weet keer op keer die Pocket Monstertjes zo te verbeteren dat je toch van een nieuw deel kan spreken, ze hebben het uitmelken daadwerkelijk tot een kunst verheven.

Review: Ratchet & Clank 3 [PS2]

Deel 3 van de befaamde Ratchet & Clank serie verschijnt al een jaar na het vorige deel. Dat deel was echter van zeer goede kwaliteit, dus het zal een moeilijke opgave worden voor dit deel om het te verbeteren. Zou ze dat in slechts een jaar tijd gelukt zijn?


Het is fijn om te zien dat ook op de Playstation 2 zo nu en dan eens een kleurrijk, vrolijk spelletje wordt gemaakt. De Ratchet & Clank serie bewees ook dat het werkte en bovendien is het weer eens wat anders dan al die duister getinte spellen. En ook in dit deel hebben de makers, Insomniac, flink hun fantasie gebruikt in het bedenken van de verschillende werelden en personages. Vooral bij de personages zitten soms de meest maffe, wat vaak voor hilarische momenten oplevert aangezien het spel de nodige humor kent. Er wordt ook veelvuldig gebruik gemaakt van filmpjes, die een goede voice-acting hebben.

En evenals het vorige deel heeft het verhaal niet heel veel om het lijf, ondanks dat het erg leuk wordt verteld. Het draait weer om een slechterik die de hele wereld wil vero… Correctie; die de hele wereld in robots wil laten veranderen. Wel leuk is dat de grote slechterik uit het vorige deel, Captain Qwark, nu aan jouw kant staat. Alhoewel hij wel wat aan geheugenverlies lijdt…



Starship Phoenix

Ook is de game grafisch erg mooi, zelfs nog een tikkeltje beter dan het vorige deel. De game haalt bijna wel het maximale uit de PS2, wat mooie prachtige werelden en personages oplevert. De game loopt ook lekker soepel, alleen de framerate wil soms nog wel eens inzakken als er teveel vijanden of explosies op het scherm zijn. De rest van de tijd loopt het spel vloeiend en vrijwel zonder laadtijden. Alleen als je van wereld naar wereld gaat zie je een korte laadtijd, maar een wereld zelf doorloop je zonder enige vorm van laadschermen.

Jep, ook in dit deel reis je door middel van je ruimteschip van wereld naar wereld. In dit deel is er echter wel een speciale hub-wereld. Alhoewel wereld… Het is in feite een gigantisch ruimteschip genaamd ‘Starship Phoenix’. Elke keer als je een wereld hebt gehaald keer je weer even terug naar dit schip om door te nemen wat je volgende bestemming is. Ook kan je hier nieuwe ‘armors’ kopen en nieuw verkregen wapens uitproberen.

Wapens!

Via wapens probeerde Ratchet & Clank zich altijd te onderscheiden van de rest, en ook in dit deel is dit weer goed gelukt. Voor dit deel zijn er vele nieuwe wapens toegevoegd, en andere oudere wapens hebben nieuwe functies en upgrade mogelijkheden gekregen. Ditmaal kan je al je wapens maarliefst 4x laten upgraden, in tegenstelling tot de 2x in het vorige deel. Dat gebeurd niet door upgrades te kopen, maar door het veelvuldig gebruik van een wapen. Hoe meer je een wapen gebruikt, hoe sneller hij in level zal stijgen. Behalve dat je wapen sterker wordt als hij een level omhoog gaat, krijgen de meeste wapens ook nog eens nieuwe functies. Ook worden mensen die deeltje 1 en 2 trouw hebben gespeeld er ook nog eens voor beloond. Gaandeweg in het avontuur komen namelijk ook een aantal wapens uit de vorige delen beschikbaar, en zeker niet de minste.




Je krijgt natuurlijk ook voldoende tijd om al die wapens leeg te knallen. De game is namelijk nu nog wat meer gericht op nodige knalwerk, en het platformen is iets meer naar de achtergrond geschoven. Dit kan je zien als een minpunt, maar eigenlijk is het dat helemaal niet. De Ratchet & Clank serie kenmerkt zich namelijk door de wapens, en je kan nu meer dan ooit van deze wapens gebruik maken. Het platformen is overigens niet helemaal verdwenen, in elke wereld is wel het nodige platformwerk te doen. Alleen gewoon een stuk minder als in het vorige deel. Het platformen is overigens wel eens stuk minder frustrerend geworden, aangezien de camera een stuk beter is. Ook bij het schieten, als je veel om een vijand heen moet draaien, draait de camera meestal goed mee. Het is nog niet perfect, maar het is zeker een stuk beter als in deel 2. Wat wel jammer ten opzichte van het vorige avontuur is dat de AI minder slim is. Ik weet niet hoe ze het gedaan hebben, maar ik had in dit deel vaker last van vijanden die tegen muren oplopen en allemaal rare acties uitvoerden. Het komt gelukkig niet te vaak voor, maar wel vaak genoeg zodat het opvalt. Maar over het grote deel is de AI redelijk slim, zeker in de latere werelden zullen de vijanden goed gebruik maken van schuilplekken. Het brengt zelfs een beetje tactiek met zich mee; niet elk wapen kan namelijk in iedere situatie worden gebruikt.

Compleet.

Wel is de game ietsjes makkelijker als het vorige deel. Vooral omdat de game dankzij de betere camera een stuk minder frustrerend is geworden. Wel is de game nog steeds bikkelhard; de continue points zijn nog steeds maar schaars en je wordt zo een stuk teruggezet als je dood gaat. Maar de game is zoals gezegd ietsjes makkelijker en dat zal dus niet vaak voor komen, hoogstens in de latere werelden. (Die overigens wel erg pittig zijn) Maar gelukkig wordt de game zelf er niet korter op; je hebt toch zeker een uur of 15 nodig om het eindpunt te bereiken.

De game speelt zo lekker weg dat je helemaal niet aan stoppen denkt als je de game hebt uitgespeeld. Gelukkig maar dat de game een special ‘Challenge Mode’ heeft, die je vrijspeelt als je de game hebt uitgespeeld. Hierin zijn de vijanden sterker, en zijn de wapens nóg destructiever. Ook is er genoeg te vinden in de game: her en der in de verschillende werelden liggen namelijk speciale items of zijn er leuke minigames. De gladiatoren gevechten uit het vorige deel zijn ook weer van de partij, met als kers op de taart dat je daar ook pittig kan platformen. De Challenge mode, het zoeken naar geheime items, de minigames… Het verhoogt de replay waarde allemaal enorm. Voeg daarbij ook nog een online mode en je kan spreken van een zeer complete game, die je tientallen uren aan je beeldscherm gekluisterd zal houden.

Conclusie:

Het is ongelooflijk wat Insomniac heeft gepresteerd. Ze hebben namelijk in een jaar tijd een game afgeleverd die op bijna alle punten beter is dan het vorige deel. Het enige wat jammer is, is de soms storende AI. Maar behalve dat kritiek puntje speelt deze game heerlijk weg. Aan alles merk je dat er met veel liefde aan deze game is gewerkt en de compleetheid maakt het helemaal af. Dat het eigenlijk meer van hetzelfde is nemen we maar voor lief…
Score: 91

Nintendo heeft gaming groot gemaakt?

Lijstjes, ze zijn altijd leuk. Dit keer was er weer zo’n bijzonder lijstje, namelijk een lijst van de bestverkochte consolegames in de VS van de laatste 15 jaar. Laten we hem er eens bijpakken:

1. Wii Play
2. Guitar Hero III: Legends of Rock
3. Grand Theft Auto: San Andreas
4. Call of Duty: Modern Warfare 2
5. Wii Fit
6. Mario Kart w/ Wheel
7. Call of Duty 4: Modern Warfare
8. Madden NFL '07
9. Call of Duty: World at War
10. Namco Museum

Het leuke aan lijstjes is dat ze altijd genoeg stof tot discussie opleveren. Want wat is bijvoorbeeld Namco Museum? Ik heb nog nooit van die titel gehoord maar de mensen in de Verenigde Staten schijnen er nogal dol op te zijn. Onderzoek leert mij dat die game in 1995 uitkwam voor maarliefst 12 consoles. Dat verklaart al een hoop, maar alsnog. Ook valt mij daarbij op dat het veruit de oudste game op de lijst is. De rest is allemaal van 2007 of later (Behalve San Andreas dan).

Zoals verwacht staan er ook een aantal Wii titels in, maar minder dan ik had gedacht. Het blijkt toch maar weer dat ook andere games populair zijn, en niet alleen de casual games. San Andreas en Madden zijn dan misschien wel redelijk commerciële games, maar ze zijn zeker niet casual. Vooral voor Madden moet je wel kennis van de sport hebben, anders bak je er niks van. Verder zien we 3 keer Call of Duty. Dit verbaast mij ook niks, aangezien deze games helemaal kapot gehyped zijn door de media.

Eigenlijk zie je zo op het eerste gezicht niks vreemds aan het lijstje. Het zijn allemaal games waarvan ik verwacht had dat ze hoog zouden staan. Het enige vreemde vind ik dat het bijna allemaal recente games zijn! Kennelijk is de gameindustrie de laatste paar jaar enorm gegroeid. Waar zou dit door komen?

Mijn eerste gedachte was; Nintendo. Eind 2006 kwam namelijk de console uit die ervoor zorgde dat de hele wereld aan het gamen sloeg: De Wii. Maar… iemand met een Wii koopt alleen Wii-games, en natuurlijk niet games van een ander platform. Toch zie je dat het aantal Wii games maar op 3 staat. Hieruit zou je dus kunnen concluderen dat het niet door Nintendo komt dat er de laatste jaren zoveel games worden verkocht. Toch blijf ik bij mijn punt.

Wij, als hardcore gamers, vinden de Wii eigenlijk niet zo leuk (meer). Dat gezwier en dat gezwaai was even leuk, maar nu heb je wel trek in iets beters. Dus haal je een PS3 of een 360 in huis, om eens écht te kunnen gamen. En natuurlijk speel je ook nog wel eens op je Wii, want New Super Mario Bros. Wii is stiekem best wel een leuk spelletje. Maar wat nou, als de ‘casual’ gamer ook zo zou denken? Uit een recent ondezoek is gebleken dat ondanks dat de Wii het meest is verkocht, dat de console gemiddels de minste speeltijd krijgt. De PS3 en 360 scoorden een stuk hoger. Misschien denkt die casual gamer wel precies als ‘ons’ nu. Wij zijn tenslotte ook zo begonnen.

Maar ach, het is maar een theorie. Het kan bijvoorbeeld ook komen omdat gaming de laatste tijd veel meer aandacht in de media krijgt en spellen veel vaker in reclame’s op tv voorkomen. En het zijn ook niet alleen casual games die de klok slaan, ook een goed iets. Let wel dat dit alleen van de VS is, in Europa of Japan zouden de zaken er wel heel anders voor kunnen staan. Misschien staat Nintendo daar wel weer heel hoog.

Nintendo heeft in ieder geval een ding goed gedaan, de gameindustrie is door hun toedoen enorm gegroeid. Er zijn de laatste paar jaar gewoon veel meer games verkocht dan daarvoor, maar niet alleen veel Wii games.

Toch ben ik er zeker van dat Nintendo daar voor heeft gezorgd. Door hun slimme marketing en laag instapsniveau heeft men ervoor gezorgd dat gaming écht groot is geworden. Misschien is men de Wii wel gaan beschouwen als opstapje voor het echte werk. Zou een hoop verklaren. Dat dit verhaal stiekem niet eens zoveel met de terechtheid van de games op het lijstje te maken heeft, neem ik dan maar voor lief.

Wat kunnen we van de DS2 verwachten?

Onlangs heeft Nintendo aangekondigd dat er een nieuwe DS aankomt. Dit keer niet een verbetering op een ouder model, zoals de Lite en de DSi dat waren, maar een echte opvolger. Wat zou Nintendo ditmaal voor ons in petto hebben, gezien de recente successen van de Wii en de DS?

Je kan veel zeggen van Nintendo, maar het bedrijf is er wel in geslaagd om middels innovatieve en toegankelijke acties een hele nieuwe groep gamers aan te spreken. Maar waar komt dit ineens vandaan? Nintendo speelde in de Gamecube en de N64 tijd namelijk nogal op ‘safe’. Men durfde niet te innoveren, want zo dacht men, de consoles verkopen toch wel. Nintendo was in die tijd nogal lui bezig. De GBA, de opvolger van de GBC, had minimale grafische verbeteringen, het kon nauwelijks de SNES graphics evenaren. En die was toch al 10 jaar eerder uitgebracht. En ook met de Gamecube speelde men op safe, men probeerde in plaats van zelf hun eigen weg in te slaan met de PS2 en de Xbox te concurreren. Een foute zet, zo bleek. De Gamecube was van die generatie de slechtst verkopende console geworden, met zelfs nieuwkomer Microsoft achter zich.

En toen was daar ineens de DS. Ineens was daar de sprong van magere 2D graphics naar 3D graphics, ineens was er schermverlichting, ineens had men 2 schermen. En ineens was daar het touchscreen. Wat was er aan de hand? Nintendo begon opeens nieuwe innovatieve producten af te leveren. Had Nintendo eindelijk door dat deze ingeslagen weg niet de goede was? Maar waarom?

Eigenlijk is het antwoord heel eenvoudig, Nintendo domineerde de handheld markt namelijk al jaren. Dus innovatie was niet nodig, aangezien zij een soort van monopolie op de handheld markt hadden. Het werd toch wel verkocht. Alleen, toen kwam ineens naar buiten dat Sony ook een handheld zou maken, de PSP. Gezien de successen van de PS2 en PSX vreesde Nintendo duidelijk voor deze nieuwkomer. En toen naar buiten kwam dat de nieuwe handheld beeldkwaliteit had die de PS2 bijna zou evenaren, moest Nintendo wel iets doen. De GBA kon daar natuurlijk nooit tegenop. Iets na de aankondiging van de PSP bracht Nintendo dus ook naar buiten dat ook zij met een nieuwe handheld bezig waren.



Je zou nu denken, wat heeft dit verhaal met de DS2 te maken? Nou, heel veel. Ik denk namelijk dat Nintendo weer lui aan het worden is. Ze hebben 70% van de handheld markt in handen, met maarliefst 124 miljoen verkochte exemplaren van de DS. Nintendo hoeft dus namelijk niet bang te zijn dat hun volgende product niet gaat verkopen. Dankzij de slimme marketing, de toegankelijkheid van de DS én dankzij de Wii kent iedereen Nintendo toch wel. Ik verwacht dus niet veel innovatie in hun komende product, al is al wel bekend geworden dat er een bewegingssensor in zit. Maar ook daar heb ik mijn twijfels over.

Allemaal leuk en aardig natuurlijk, zo’n bewegingssensor, maar ik gebruik mijn DS om lekker in bed of in de auto te kunnen gamen. Ik wil geen wilde bewegingen met mijn DS gaan maken als ik naar een klein schermpje aan het staren ben. Het is irritant en je verliest gezien de grootte van het scherm snel het overzicht. Aan de andere kant… Zou zo misschien interactie met de Wii mogelijk zijn? Dat je je DS2 gebruikt om Wii games te besturen? Dat zou dan wel weer interessant zijn.

De graphics zullen denk ik wel van acceptabel niveau zijn. Ik gok op Wii kwaliteit, en voor een handheld is dat helemaal niet slecht. Misschien dat HD graphics inmiddels ook op een handheld wel mogelijk zal zijn, maar ik denk dat dat ten koste zal gaan van de batterij. En ten koste van de prijs, want om zo'n stukje technologie in zo'n klein dingetje te stoppen is natuurlijk niet goedkoop. Verwacht dus niet al te hoogstaande graphics.

Alleen vrees ik dat de DS2 weer een herhaling van het GBC – GBA tijdperk zal worden. Nintendo heeft nauwelijks concurrentie (de PSP verkoopt daar toch te slecht voor) en hoeft dus weinig moeite te doen om een nieuwe console uit te brengen. Iedereen kent Nintendo, dus de nieuwe handheld verkoopt toch wel. Dus ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat we buiten die bewegingssensor bar weinig echte verbeteringen zullen zien. Het zou jammer zijn, want ik heb wel weer eens zin om op iets bijzonders te spelen. Maar misschien, misschien als Sony ook een nieuwe handheld gaat uitbrengen, dat Nintendo dan een beetje bang gaat worden… Kunnen we over een paar jaar wellicht toch nog op iets moois spelen.

'De sleutel tot succes'

Er wordt wel eens gezegd dat er maar weinig goede games zijn. Nou is die stelling op het eerste gezicht natuurlijk niet waar, maar als je even verder kijkt zit er misschien wel een kern van waarheid in. Want een game kan dan wel goed zijn, maar wat vind jijzelf er van? Het is aan eenieder zelf te bepalen of een game goed is of niet, dus kan weldegelijk iemand vinden dat er maar weinig goede games zijn. Waarom ik dit allemaal vertel? Ik dacht vroeger namelijk op dezelfde manier, naar mijn mening waren er ook te weinig goede games. Echter had ik toen nog nooit van Kingdom Hearts gehoord…


En het leek nog zo’n onmogelijke combinatie, Square-Enix en Disney. Enerzijds de maker van de prachtige Final Fantasy games, anderszijds een maker van prachtige films als Lion King. Hoe wil je dat nou bij elkaar in één game stoppen? Ik was dan ook behoorlijk sceptisch toen ik de game leende van een vriend van mij. Hoewel hij mij verzekerde dat het een geweldige game was, geloofde ik er niet helemaal in. Dit kan toch nooit een goede combinatie zijn?



Ook toen ik begon met gamen ging dit gevoel niet weg. Jij was een doodnormale jongen, genaamd Sora, die op een eiland genaamd ‘Destiny Island’ leefde. Jij moest dingen zoeken voor een bepaalde reis die jij samen met je beste vrienden Kairi en Riku zou maken. Dingen zoeken?!? Zijn ze nou helemaal gek geworden dacht ik? Het is een RPG toch? Laat mij vechten en hordes vijanden naar de verdoemenis sturen! Maar nee, ik moest stukjes voor een schip zoeken. Ik had de neiging om de game weg te leggen, maar aangezien mij verzekerd was dat de game briljant was, zette ik door.

En niet alleen daarom, die tussenfilmpjes waren ook erg leuk om te kijken. Ik besloot daarom verder te spelen om het verhaal te volgen. Misschien zit het daar wel snor mee. Je vrienden willen namelijk samen met jou een reis naar een ver oord maken, om daar nieuwe avonturen te beleven. ‘Misschien wordt de game daar wél leuk!’ schoot door mijn hoofd. En ik bleef dus verder spelen, na een uurtje zoeken had ik alle onderdelen bij elkaar gevonden en was het tijd om te gaan. Nouja gaan… Die nacht gebeurd er namelijk iets onverwachts, iets onvoorspelbaars… Misschien daarom al die onheilspellende tussenfilmpjes? Het zou een hoop verklaren.




Jij, als Sora, sprint je bed uit en gaat naar het eiland toe… Daar zie je ineens hordes zwarte beestjes op je afkomen… Wat zijn dat? Wat doen die hier? Allemaal vragen die door mijn hoofd schieten. Je pakt je wapen en probeert de zwarte beestjes ermee te raken. Je slaat en je slaat… Maar het heeft geen zin, je slaat gewoon door ze heen. Je begint je nu toch echt af te vragen wat er nou aan de hand is. Maar ondertussen blijven die zwarte beestjes op je af komen… Je lijkt verzwelgt er verzwelgt door te worden, totdat je wapen ineens begint te gloeien. Het verandert in een sleutel. Je voelt je krachtiger dan anders, zou je ze misschien nu wel kunnen verslaan? Je besluit het erop te wagen, en slaat resoluut door de zwarte dingen heen. Het werkt! Je voelt je oppermachtig als je een weg baant door de hordes met vijanden.

‘Maar, waar zijn Kairi en Riku?’ schiet het ineens door je heen. Je besluit hun te zoeken, met gevaar voor eigen leven. Uiteindelijk vind je Riku, maar Kairi blijkt spoorloos te zijn. En dat zwarte goedje blijkt ook behoorlijk irritant, er zijn er nu écht te veel gekomen… Je wordt samen met Riku door hun in een zwart gat gezogen… Alles lijkt verloren.

Bovenstaande moment in de game deed mij beseffen dat de game iets speciaals was, de game wist mij helemaal in het verhaal te zuigen. Ik moest en zou verder spelen, om het beetje bij beetje te ontsluiken. Ik leerde dat die zwarte beestjes ‘Heartless’ heetten, gemaakt uit het duistere van iemands hart. Ook waren die zwarte beestjes maar het topje van de ijsberg, er blijken meer te zijn, veel meer dan je ooit voor ogen had gehouden. Want je komt niet alleen de zwarte tegen, ze zijn er in alle soorten kleuren en maten. Die zwarte zijn ‘purebloods’ en de andere gewone Heartless. Het verschil? Behalve de kleur, laten de gewone heartless harten achter als je ze om zeep helpt. De Purebloods niet.

Harten… het is sowieso een belangrijk spelelement in deze prachtige games. Ik heb het idee at alles hierom draait. De sleutel, die in de game de ‘Keyblade’ wordt genoemd, is er in eerste instantie ook voor bedoeld om de harten van de werelden te sluiten. Ja, in de Kingdom Hearts wereld hebben werelden ook harten… Waar al die harten voor bedoeld zijn? Dat is dus waar het deze hele games om draait; Kingdom Hearts. Koninkrijk Harten, het is een plek waar alle harten van de verslagen Heartless naar toe gaan, zo leer je aan het eind van deel 1. Maar dat is nog maar een topje van de sluier, de game gaat in deel 2 nog veel dieper dan je in werkelijkheid had gedacht.



Het verhaal is dan ook het beste element uit de hele serie, zelfs een aantal mindere delen (358/2 Days, Chain of Memories) worden goed dankzij het briljante verhaal. Het gaat diep, erg diep… Zelfs na 5 delen (2 hoofddelen en 3 zijdelen) is heel veel van het verhaal nog niet bekend.

En Disney, die schijnt er ook nog in voor te komen. Disney, wat heeft die game nou met Disney te maken, zou je denken? Heartless, Organization XIII, het heeft niet zoveel te maken met Disney, zo lijkt het. Maar Disney is door het hele spel volop aanwezig. Je bezoekt namelijk om het verhaal te volgen verscheidene Disney locaties, denk aan de wereld van Tarzan, Winnie the Pooh, The Lion King en zelfs Pirates of the Carribean! Samen met Donald en Goofy, maak jij (Sora) de verscheidene Disney werelden onveilig op zoek naar een aanwijzing, een stukje van het verhaal, waarbij ondertussen de verschillende Disney verhalen ook nog uitgelicht worden.

Voeg daarbij een briljante gameplay, een geweldig soundtrack en meer dan behoorlijke graphics, en je hebt de juiste ingrediënten voor een spel om je helemaal in te verliezen. Ik vind niet veel games écht goed, maar deze games zijn een voorbeeld van een serie die ik wel erg kan waarderen. Dat er weldegelijk nog games worden gemaakt, waar met liefde aan is gewerkt. Het is een leuke afwisseling van de commercialiteit van de laatste jaren. Ik ben ook blij dat ik die games heb gespeeld, ondanks mijn verwachtingen over de spellen…

You Rock! Toch?

Het einde van het fenomenale nummer One van Metallica nadert… Alleen de epische, en haast onmogelijke solo volgt nog. Een ontelbaar grote stroom aan noten komt op mij af. Vastberaden gooi ik mijn gitaar in de lucht en het publiek begint te juichen. Het scherm kleurt witachtig blauw en ik zie mijn puntenaantal oplopen. Een gevoel van euforie schiet in mij naar boven, dit keer gaat het me lukken, het moet gewoon! Met mijn laatste krachten (heb inmiddels behoorlijk kramp in mijn handen) speel ik de solo feilloos en speel het liedje uit. ‘You Rock!’ verschijnt er in beeld, en mijn vuist schiet in de lucht van blijheid.

Er kan veel gezegd worden over het spel, ik heb het natuurlijk over Guitar Hero, maar het geeft je zeker het gevoel van écht een rockster te zijn. Want dat voelde ik me net écht even, even voel je je net zoals de gitarist van Metallica die voor een groot publiek zijn kunsten laat zien. Een geweldig gevoel gewoon. Het is heel bijzonder dat een spelletje die je gewoon op de console speelt je zo’n gevoel kan geven.

Maar hoe goed dit daadwerkelijke spelletje ook in elkaar steekt, het is jammer genoeg tot op de druppel af uitgemolken door Activision. 5 originele delen, en dan ook nog een hoop spin-offs. Band Hero en DJ Hero bijvoorbeeld. Nou is DJ Hero dan wel weer leuk bedacht (het is weer eens wat anders) maar Band Hero is pure commercie. En dan niet eens in de zin van ‘het zoveelste deeltje’ maar gewoon door zijn tracklist. Want Activision denkt net als Nintendo en wil ook je zusje en je oma op een gitaartje zien spelen, vandaar dat vrijwel de gehele tracklist uit top40 liedjes bestaat. Leuk voor de doelgroep, maar het verneukt wel het hele imago van de GH franchise. Want als je aan GH denkt denk je aan hard rockende nummers, zoals bovenstaand nummer van Metallica. Nu kunnen we lekker ‘rocken’ op de Spice Girls…

En reken maar niet dat bovenstaande game mij zo’n gevoel van euforie gaat geven als het geweldige ‘Legends Of Rock’. Dat gevoel zit hem namelijk niet alleen in het spelen van dat daadwerkelijke nummer, maar je moet ook het gevoel hebben dat je ‘iets aan het doen’ bent. Er moet een zekere moeilijkheid inzitten. Vandaar dat ik ook de solo van One noemde, die is namelijk verrekte moeilijk om te spelen (zeker op de hogere moeilijkheidsgraden) maar als je hem eenmaal gehaald hebt… Of het moet natuurlijk een nummer zijn dat je helemaal geweldig vind, dan hoeft bovenstaand element niet te gelden, maar Band Hero mist beiden. Alhoewel dat laatste natuurlijk een persoonlijk ding is, is het toch wat jammer.

Niet alleen Nintendo is dus bezig te ‘vercasualiseren’, ook Activision doet hard mee. Nou vind ik dat uitmelken niet zo zeer een probleem; je hoeft toch niet elk deel in huis te halen? Maar gebrek aan uitdaging is dat zeker wel, een game is toch niks aan als je hem op je sloffen kan halen? Dat haalt toch al het spelplezier weg? Misschien moeten ontwikkelaars daar maar eens aan denken voordat ze een volgend spelletje uitbrengen. Ik denk dat ook de casual gamer wat uitdaging zoekt en niet alleen makkelijke games wil spelen… Laat ze eens hetzelfde voelen als bij de échte Guitar Hero games, laat ze eens kennismaken met het echte werk! Stiekem willen we allemaal toch wel een echte rockster zijn?