De nieuwe manier van gamen.

Toen de Wii net uitkwam moest en zou ik een Wii hebben. Maar naarmate de tijd verstreek, verloor ik meer en meer de interesse in deze console. En dat is niet alleen vanwege de games, dat zou zwak zijn. Er zijn genoeg goede games op de Wii. Maar het zit hem in een ander punt; de besturing. Juist het punt waarop de Wii moest uitblinken. Dit zou de matige graphics en de slechte online besturing moeten compenseren. Net als bij de DS. Verschil is alleen; bij de DS lukt dit en bij de Wii niet.

Begrijp me niet verkeerd, de besturing is goed bedacht en kan leuk worden toegepast op games, maar het is gewoon niks voor mij. Ik wil niet altijd bewegen en staan tijdens het gamen, een keertje is wel leuk, maar als ik een singleplayer spel speel wil ik gewoon rustig onderuitgezakt spelen. Ik druk liever op een knop, dan dat ik een willekeurige beweging moet uitvoeren met de Remote. Gamen doe je toch om tot rust te komen? Ik game toch niet om intensief bezig te zijn?

De classic controller leek daarom ook een uitkomst, deze biedt dezelfde functies als de Remote, maar dan zonde het zwaaien. Helaas is er nauwelijks reclame voor gemaakt, waardoor bijna niemand zo’n ding heeft. Ontwikkelaars voegen daarom 9 van de 10 keer die mogelijkheid niet toe in hun games, waardoor we dus door moeten blijven zwiepen. En dan vaak niet eens goed bedacht, maar gewoon toegevoegd omdat het kan. Het gezwaai voegt vaak gewoon helemaal niks toe aan een game.

Met multiplayer games geldt dit idem dito, als ik ’s avonds of ’s nachts met een paar vrienden game heb ik geen zin in het gezwaai of het bewegen van controllers. Dan wil je gewoon onderuitgezakt zitten en je kunnen concentreren op het scherm. Daarom spelen we bij een vrienden ook altijd Mario Kart met de gamecube controller, één van de weinige games die daar ondersteuning aan biedt. (Die trouwens ook nog accurater is dan de Remote daar)

Ik vind de opzet van de 360 en PS3 dan ook een uitkomst. Binnenkort komen daar misschien dan ook wel de verplichte zwaai en zwiep controllers voor uit, maar daar heb je in ieder geval de optie om dat te gebruiken. Het is niet een verplichting. Zou dat niet een idee voor Nintendo zijn? Winnen ze ook weer eens wat gamers mee, kunnen ze hard gebruiken.

Een wereld vol geheimen.

“Ken uw klassiekers”, zegt men wel eens. Een mooie uitspraak, die mij er toe deed besluiten om Super Mario World (SMW) te kopen voor de Gameboy Advance. Ik moet me er eigenlijk voor schamen, maar ik heb die game nooit gespeeld. Ik heb het spel, wat door velen beschouwd wordt als één van de beste platformer ooit, nooit gespeeld. Dus heb ik laatst al mijn moed bijeengeschraapt en heb de hele stad afgezocht voor een exemplaar van het spel. En met succes! Zo blij als een kind stapte ik op de fiets en ging ik met sneltreinvaart weer naar huis.

Ik heb zoveel dingen gehoord over deze game, hij moest briljant zijn, het moest een game wezen van epische proporties, van het kaliber Ocarina of Time of Super Mario 64. Dit schiep voor mij natuurlijk torenhoge verwachtingen, ik verwachtte een avontuur die je nog lang bij zou blijven, deuntjes die altijd in je hoofd zouden blijven hangen, eindbazen waar je u tegen zegt, intuïtieve levels die het uiterste van je skills vroegen...

Eenmaal thuis gekomen sprintte ik vliegensvlug naar mijn kamer, pakte mijn DS Lite, haalde de Guitar Hero Grip uit het GBA slot, en stopte SMW erin. Het avontuur kon beginnen.

Ik kwam terecht op een grote wereldkaart waarvan alleen de eerste twee levels unlocked waren. Ik begon in het midden, en kon naar links en rechts. Die opzet beviel mij wel, niet die rechtlijnige wereld van New Super Mario Bros., maar een wereld waar ik alle kanten op kon… Ik besloot om naar rechts te gaan, en drukte op A. Meteen hoorde ik het bekende Mario World deuntje wat mij een vreemd gevoel van nostalgie gaf… Vreemd ja, want ik had de game immers nooit eerder gespeeld? Ik belandde in een soort trance, om daar pas uren later weer uit te komen.





Wat ik gezien had heeft al mijn verwachtingen overtroffen, dit zijn nou platformers zoals ze horen te zijn, ondanks de nogal hoge moeilijkheidsgraad. De game is namelijk niet makkelijk, je gaat er (in tegenstelling tot New Super Mario Bros) niet als een speer doorheen. Je moet vaak je tijd nemen voor je sprongen, want je moet goed kijken wat er zich voor je bevindt. Lukraak door het level springen wordt keihard afgestraft. Waar je in eerdere levels de tactiek; pak een veertje, ren zo hard als je kan, en vlieg zo door het hele level heen, nog wel kan gebruiken, wordt dit vanaf wereld 4 kei, en keihard afgestraft. De power-ups zijn trouwens wel briljant hoor, de mega-mushroom in NSMB is dan wel leuk, maar eigenlijk heb je er niet veel aan. Dan heb ik liever het veertje, of Yoshi. In de lucht gaat er namelijk een hele nieuwe wereld voor je open, en zelfs met Yoshi, mits hij het juiste schild inslikt, kan je vliegen! De game geeft je zo een veel groter gevoel van vrijheid dan de titel op de DS. Naast deze power-ups heb je natuurlijk de klassieke fire flower en één waardoor je een ballon wordt en zo door het level kan zweven. Door goed gebruik van deze power-ups kan je ook nog wel zo zijn geheimen vinden…

Bijna elk level heeft namelijk wel een geheime exit, wat de herspeelwaarde erg vergroot. Dit had NSMB natuurlijk ook, maar daar bleef je op dezelfde map… In World weet je nooit waar je uitkomt, wat erg motiveert om alle exits te vinden. Ik had bij wereld 5 dus ook al een leveltje of 50 unlocked, terwijl je er eigenlijk maar een stuk of 30 officieel moest spelen. En bij wereld 5 ben ik opgehouden… Ik kwam namelijk voor een grote verassing te staan, die mij het spelplezier stiekem wel een beetje ontnam. Door de juiste geheime uitgangen te vinden kun je namelijk in de zogenaamde Star Road komen.



Dit zijn speciale extra moeilijke levels, waar je unieke Yoshi’s kan vrijspelen. Als je zelfs heel goed oplet kan je ook geheime exits vinden hier, en aangezien ik het volle uit het spel wil halen, ging ik daar natuurlijk voor. Mijn verbijstering was dan ook groot toen ik ineens voor Bowsers kasteel stond…

Na een tijdje bikkelen had ik Bowser verslagen, met de verbazing nog van mijn gezicht af te lezen. Wereld 5 had ik nog niet eens helemaal gehaald, om nog maar te zwijgen over wereld 6 & 7. Met 5 uur op de teller heb ik de game uitgespeeld, zonder hem daadwerkelijk uitgespeeld te hebben! Het kan raar gaan met een game… Waar in NSMB de geheime exits nauwelijks een toegevoegde waarde hebben, kan je hier zo maar werelden overslaan om ineens voor de voeten van de eindbaas te komen… Dit is zonder twijfel (nu al) de beste Mario game die ik ooit in mijn leven heb gespeeld. Ik denk niet dat Nintendo ooit nog zo’n epische titel weet te creëren. En dat zeg ik terwijl ik de game nog niet eens heb uitgespeeld. Of toch wel?

100 games voor de prijs van 0.

Nintendo heeft zijn zaakjes goed voor elkaar, ze hebben op dit moment met de Wii het grootste marktaandeel in handen, en op handheld gebied is de Nintendo DS de best verkochte ooit. Met titels als Wii Sports, Nintendogs, Wii Fit en Brain Training wist Nintendo miljoenen en miljoenen mensen achter zich te krijgen. Niet alleen gamers, maar ook je oma en je zusje. Het lijkt Nintendo voor de wind te gaan, maar het heeft ook zo zijn keerzijdes.

Op het gebied van spellen kan ik ook zo een kantje volpraten, maar daar wou ik het nu even niet over hebben. Sinds de DS gereleased is, is er namelijk een nieuwe ontwikkeling aan de gang: de zogenaamde R4-kaartjes. Waarschijnlijk kennen de meeste mensen deze dingen wel, je kan hier spellen opzetten die je van het internet af hebt gedownload. Gratis.

Een schrikbarende ontwikkeling, want het kost Nintendo miljoenen, en om het nog erger te maken; de kaartjes zelf zijn niet illegaal! Nintendo verloor onlangs nog een rechtzaak tegen de R4 kaartjes. Ik snap zelf echt niet dat mensen dit toelaten, dat illegale gedownload, maar het punt is dat de kaartjes zelf niet illegaal zijn. Dus verloor Nintendo de rechtzaak.

Ondertussen heeft volgens mij bijna de helft van alle DS bezitters wel zo’n kaartje. En dat brengt rare dingen met zich mee. Ik word er namelijk vaak raar op aan gekeken dat ik niet zo’n kaartje heb, aangezien bijna al mijn vrienden zo’n kaartje hebben. En dat zijn voornamelijk casual gamers, die dat kaartje bovendien vaak gekregen hebben van hun moeder. Die had het namelijk weer van een andere moeder gehoord, en die weer van een ander… Zo kan je nog wel even doorgaan, het kaartje is voornamelijk groot geworden door mond tot mond reclame.

Dat brengt mij bij het volgende punt; de casual gamers waren toch zo goed voor de industrie? Dankzij hen is Nintendo namelijk uit de slop gehaald. Maar met hetzelfde gemak trekken ze Nintendo er straks wel weer in. Huismoeders denken namelijk niet aan het feit dat Nintendo misschien wel eens failliet zou kunnen gaan, en dat er dan misschien wel helemaal geen games meer uit gaan komen. Nee, zij weten dat misschien niet eens, zij beschouwen het als een normaal kaartje. Bovendien is zoiets toch veel handiger? Hoef je ook al die games niet meer mee te sjouwen.

En ik moet toegeven, zo’n ding klinkt wel aanlokkelijk… Al je games gratis, nooit meer naar de winkel hoeven lopen, en al je favoriete games op één cartridge. Toch heb ik er nooit één gekocht. Ik heb liever 10 games waar ik met volle teugen van geniet, dan 100 games die ik nauwelijks speel. Eigenlijk zou iedereen zo moeten denken, want er gaat zo een hoop speelplezier verloren.

Hondensimulators en Breintrainers

De hardcore gamer is een beetje in de steek gelaten de laatste paar jaar. Er kwamen een stuk minder uit op de Wii / Nintendo DS die voor 'ons' hardcore gamers geschikt zijn. En als er eens een leuk titeltje kwam, was de moeilijkheidsgraad zodanig aangepast, dat de uitdaging er totaal af was. Zie de The Legend of Zelde en Mario, bijvoorbeeld. En dat allemaal dankzij de gamer die de laatste tijd het grootste deel van de game industrie heeft verovert; de casual gamer.

De casual gamer wil vooral makkelijke spellen, zo zegt men. Ze houden niet van die moeilijke spelletjes, ze willen gewoon spelen en zo weinig mogelijk doodgaan. Het liefst met een herkenbaar personage, die ze bijvoorbeeld van TV kennen. Nintendo heeft hier goed op ingespeeld, ze hebben hun games de laatste paar jaar erg makkelijk gemaakt, en ze hebben ervoor gezorgd dat iedereen de naam Nintendo kent. Van een bedrijf dat enkel de hardcore bediende zijn ze meer en meer de casual gaan bedienen.

Dat begon ongeveer 5 jaar geleden, met de release van onze dubbelschermige vriend; de Nintendo DS. De critici voorspelden een flop; de handheld zou té ‘nieuw’ en te raar zijn om een hit te kunnen worden. Zij zagen meer heil in de handheld van Sony want die bood immers realistische graphics en kon de ervaring van een console goed overbrengen. En dat is wat de gamers willen. De gamers, daar bedoelen ze ons mee. Niet je oma of je zusje.

De critici leken gelijk te krijgen, na een aantal maanden bouwde de PSP een lichte voorsprong op. Nintendo leek er niets aan te doen; zij gingen gewoon vrolijk verder met ietwat obscure titels als Nintendogs en Brain Training. De critici snapten het niet, waarom geen nieuwe Mario of Zelda? Als ze van de PSP wouden winnen moesten ze wel met iets beters komen dan een hondensimulator of een hersentrain spelletje. De hardcore gamer trekt dit immers niet. Door boze tongen werd er zelfs gezegd dat Nintendo hetzelfde lot tegemoet zou gaan als Sega.

We zijn inmiddels bijna 5 jaar verder en iedereen weet wat er is gebeurd. De DS is de best verkopende console ooit geworden en laat de PSP mijlenver achter zich. En Nintendogs is de best verkochte game op de DS, op de voet gevolgd door Brain Training. En geef ze eens ongelijk met de kant die ze zijn opgegaan? De Gamecube was namelijk gewoon een flop. De console werd het minst verkocht van de vorige generatie consoles, wat niet aan de games lag, maar meer aan het feit dat Nintendo te veel op de concurrentie probeerde te lijken. Dus moest het anders.

Het kan dus raar gaan in de gameswereld, we leven nu in een tijd waarin de casual gamer bepaalt welke games er verschijnen op de console van Nintendo. Waarin de moeilijkheidsgraad is versimpelt omdat anders je moeder en oma het niet meer kunnen spelen. De tijd waarin de echte gamer bepaalt wat er komt lijkt voorgoed voorbij.

Maar er glooit een klein lichtje aan de horizon; de Super Guide. In New Super Mario Bros. werd deze functie geïntroduceerd en deze optie zorgt ervoor dat je als je een aantal keer af bent gegaan, dat de computer dan het level voor je kan spelen. Alhoewel ik niet helemaal voorstander van deze optie ben, zou het er wel voor kunnen zorgen dar de moeilijkheidsgraad in games weer eens omhoog ging. En dat zou tijd worden ook.