De rillingen kreeg ik ervan. Na het horen van de eerste tonen kreeg ik een vreemd gevoel, van binnen. Een gevoel dat je weer wenste dat het was zoals vroeger. Dat het weer was toen jij dat spel voor het eerst speelde. Dat je weer dat kleine jongetje van acht was dat voor het eerst een briljant spel ervaart.
Nostalgie heet zoiets geloof ik. Met de naderende release van HeartGold & SoulSilver krijg ik er steeds meer last van. Ik heb in tijden niet meer zo’n zin gehad in een spel, hoe raar dat ook mag klinken. Dat er toevallig ook nog een echt vervolg aan gaat komen zal mij een worst wezen, de twee bovenstaande spellen wil ik veel liever in mijn bezit hebben. Stiekem zegt dat al genoeg over de Pokémonserie van zichzelf. De rek is er namelijk uit. In een eerdere blog heb ik al eens beschreven dat Nintendo het uitmelken tot een kunst heeft weten te maken, en hier sta ik nog steeds achter. De remakes van Gold & Silver zijn hier een schoolvoorbeeld van.
Met weemoed kijk ik naar de dagen terug dat ik Gold & Silver voor het eerst speelde. Ik was helemaal onder de indruk van de betere graphics, al die nieuwe Pokémon en vooral de mogelijkheid om weer naar de wereld van Red, Blue en Yellow terug te gaan. Die wereld wordt ook wel Kanto genoemd. Toen ik een klein kotertje was had ik nog geen flauw idee dat die wereld er überhaupt was. In eerste instantie dacht ik nadat ik de Elite Four tot moes had verpulverd dat het spel over was. Niets was echter minder waar. Geweldig gewoon.
En dat is nog maar een topje van de ijsberg van het aantal toevoegingen wat G&S tot een klassieker maakten. Het spel zelf werd namelijk een stuk diepgaander, vanwege het broedsysteem. Of het feit dat je Pokémon voor het eerst een item vast konden houden. En dat is nog maar een kleine greep uit de vernieuwingen die dit spel boodt. Het spel wist mij hierdoor zo mogelijk nog langer bezig te houden dan Red, Blue en Yellow. De haast oneindige replaywaarde die deze spellen is dan ook gewoon geweldig. In je eentje kan je al dik honderd uren in het spel stoppen, wat alleen nog maar verhoogd wordt door het ruilen en vechten tegen je vrienden.
Inmiddels zijn we vele versies verder, en stiekem moet ik concluderen dat de rek er toch wel een beetje uit is. We hebben het nu wel vaak genoeg gezien. Het concept is namelijk in wezen nog steeds hetzelfde als vroeger. Het uiteindelijke doel ook. Stiekem is bijna alles nog hetzelfde, alleen is het nu veel beter uitgewerkt. Daarom zit ik niet te wachten op de 5th Generation, zoals fans het zo mooi weten te noemen. En des te meer op HeartGold & SoulSilver. Dat moet het ultieme Pokémonspel gaan worden. Het hele fenomeen wordt bij dit spel geperfectioneerd en wordt in een sausje gegooid van de naar mijn mening beste Pokémonspellen ooit. Maar de voornaamste reden om dit spel te halen is toch vanwege de nostalgie. Door mijn ervaringen met het spel vroeger kan ik niet wachten om de remake te spelen. Het is iets wat een eventuele opvolger gaat missen, waardoor het weer het zoveelste Pokémon deeltje gaat worden. En tenzij ze het hele concept eens een goede vernieuwing geven ga ik dat spel dus ook niet in huis halen. Jullie weten in ieder geval wat ik 26 maart wél ga doen.
