Review: Kingdom Hearts 2

Kingdom Hearts bewees dat uit een mengeling van Disney en Final Fantasy een prachtig spel voort kan komen. Het vervolg Chains of Memories viel ietwat tegen, maar ze werden beiden gekenmerkt door een bijzonder diep en uitgebreid verhaal. Reikhalzend keek ik dan ook uit naar het volgende avontuur van Sora en zijn vrienden, zou het spel de hoge verwachtingen waar kunnen maken?


Het nieuwe avontuur begint in het pittoreske stadje ‘Twilight Town’. Je begint dit keer niet met Sora, Donald & Goofy, want die zijn immers diep in slaap na het vorige deel. Je begint nu met een personage genaamd Roxas. Spelenderwijs wordt je ingeleid op het verhaal, waarbij ook de nodige beelden van het vorige deel voorbij komen. Beelden van het zeer complexe verhaal dat Kingdom Hearts heet. Het is dan ook niet aan te raden om dit deel te kopen zonder dat je de vorige delen (in ieder geval deel 1) gespeeld hebt. Het verhaal zit namelijk zeer complex in elkaar en zelfs met al die flashbacks hou je het gevoel dat je iets gemist hebt.

Na een aantal uren met Roxas gespeeld te hebben zijn Sora, Donald en Goofy wakker geworden en kan je weer met onze helden uit deel 1 aan de slag. Aangezien ze een jaar hebben geslapen zijn ze helaas wel alle vaardigheden vergeten die ze in het vorige deel hebben geleerd. Sora speelt nog wel bijna hetzelfde als het vorige deel. Nog steeds baan jij je een weg door hordes “Heartless” met je Kingdom Key waarin je realtime je aanvallen uitvoert. Je wordt hierbij natuurlijk ondersteunt door Donald en Goofy.

Reactie

In het vorige deel leverde het vechten nogal wat geram op de knoppen op, maar nu heeft men een aantal dingen toegevoegd waardoor dat minder gebeurd. Ten eerste heb je het ‘Reaction Command’ systeem. Dat systeem laat je een speciale aanval uitvoeren, mits je snel genoeg op het driehoekje hebt gedrukt. Een erg fijne toevoeging, want je wordt nu gedwongen om op te letten tijdens het spelen, aangezien je de vijanden veel sneller kunt verslaan door ze goed uit te voeren. Een tweede toevoeging is het ‘Limit’ systeem die je samen met een teamgenoot uitvoert. Dit zijn vaak zeer krachtige aanvallen en verbruiken ook al het MP wat Sora op dat moment tot zijn beschikking heeft. De magie is overigens ook een stuk belangrijker geworden, en je zult het veel vaker moeten gebruiken. Fijn daarbij is dat je magische punten zichzelf weer herstellen als je ze op hebt gebruikt. En de laatste, misschien wel de leukste toevoeging is het ‘Drive’ command. Als je dit activeert verkrijgt Sora een tweede Keyblade om zo nóg sneller de vijanden aan schroot te meppen of met magie af te maken. Ook hierbij gebruik je een teamlid om de transformatie naar de Drive vorm te laten lukken. Bovengenoemde toevoegingen maken dat het spel veel lekkerder speelt dan het vorige deel. Vooral de ‘Reaction Commands’ zorgen ervoor dat gevechten een stuk minder saai verlopen en de eindbaas gevechten een stuk origineler zijn.



Je neemt het vooral op tegen een oude bekende: de ‘Heartless’. Zij zijn constant op zoek naar harten, en ze worden aangetrokken door de Keyblade van Sora. Maar behalve de Heartless is er voor dit deel ook een nieuwe groep vijanden uit de kast getrokken. Deze nieuwe groep, de Nobodies, moet het zonder hart stellen, maar ze hebben wel een ziel en een lichaam. De Nobodies worden aangedreven door Organization XIII, een groep van machtige Nobodies die een menselijke vorm hebben weten aan te nemen.

Disney

Wederom speelt ook de Disney kant weer een grote rol. Elke wereld heeft een thema van een bepaalde Disney film. Een film die jij nu zelf mee kan maken. Jij bent de piraat in Pirates of the Carribean, jij maakt nu onderdeel van het leger uit in Mulan, en jij bent de held in Hercules. Het is prachtig om te zien hoe Square Enix Sora en zijn vrienden een rol in de verschillende films heeft gegeven, zonder dat ze het verhaal van de desbetreffende film hebben aan moeten passen. En zoals een echte Disney film betaamt hebben ze allemaal een happy end en bevatten ze natuurlijk een wijze les.

De verscheidene werelden komen allemaal prachtig uit de verf, waarbij vooral de wereld van Pirates of the Carribean even genoemd mag worden. De realistische stijl van de wereld wordt prachtig weergegeven en is na al die kleurrijke werelden een verademing om in te spelen. Maar ook de rest van de werelden mogen er wezen. De grafische kwaliteit is zonder meer verbeterd ten opzichte van het vorige deel.

Unieke ervaring

Het spel bezit misschien dan wel over een goed vechtsysteem, uitstekende graphics en een prachtige soundtrack, maar het verhaal steelt toch echt de show. Middels vele filmpjes en boeiende dialogen wordt het verhaal verteld. Het unieke van games is dat ze je het gevoel kunnen geven dat niet de hoofdpersoon maar jij een avontuur beleefd. Jij bent diegene die al die vijanden neer mept, jij bent diegene die (stiekem) de held is in de verschillende Disney verhalen. Maar vooral ben jij het die een prachtig verhaal meemaakt, eentje om nooit te vergeten zo prachtig. Het verhaal wordt middels prachtige filmpjes verteld, ondersteund door een geweldige voice-acting (De meeste Disney figuren hebben de originele stemacteurs!). Naarmate je verder komt kom je steeds meer te weten over Organization XIII en wat hun plannen zijn. En dan moet je ook nog eens rekening houden met iemand genaamd Pete en een oude bekende uit deel 1 die toch niet dood bleek te zijn… En wie is Roxas nou eigenlijk, waarmee je aan het begin speelde? Doordat de game je steeds in het diepe houdt en je met vragen opzadelt blijft constant die drang om verder te spelen.



En niet alleen vanwege het verhaal, was die drang er. De prachtige graphics, de briljante soundtrack het gevechtsysteem… Het draagt allemaal bij aan een geweldig spel. De combinatie van deze vier elementen zorgen voor een ongekende ervaring, de game speelt heerlijk weg. Voor je het weet ben je weer uren verder. De game kent een lange speelduur (reken maar op 40 uur), en ondanks de lengte verveelt de game geen moment. Je zit dan wel het grootste deel van de game Heartless en Nobodies om zeep te helpen, maar de game heeft steeds weer een ander trucje om het leuk te houden. Wat dacht je van bijvoorbeeld een eindbaas gevecht op de rug van het kleed uit Alladin? Of, als je even geen zin vechten hebt, een tripje naar het 100 Acre Wood? Voeg daarbij de vele challenges en minigames en je hebt een zeer complete game. Zelfs het menu is compleet, het spel houdt namelijk een ‘Journal’ bij die alles opslaat wat je gedaan hebt en veel info geeft over de vele personages die het spel rijk is. En met alles bedoel ik ook daadwerkelijk alles, elke score, elke vijand (en zelfs het aantal!) die je verslagen hebt staat erin.

Lineair

Deze game heeft me zo’n unieke ervaring gegeven, dat ik er soms kippenvel van kreeg. Het verhaal is zo briljant, en de gameplay zo geweldig dat ik dit spel zo een 100 zou geven. Met de roze bril op, welteverstaan. Want als ik even die roze bril afzet zie ik dat het spel niet helemaal perfect is. De camera bijvoorbeeld, is soms knap irritant. Het ene moment draait ie niet mee, en het andere moment draait ie als een gek in het rond. Het is weliswaar ietsjes beter dan deel 1, maar het is nog steeds niet bepaald goed. Ook is de game gewoon te makkelijk. En dan niet eens zozeer in de zin van de gevechten, maar in de zin van de vrijheid die het spel je geeft. Die is namelijk nogal beperkt, alles wordt je namelijk voorgekauwd en als je even de verkeerde richting opgaat zegt het spel dat je daar niet heen mag en de andere kant op moet… Het doet jammer genoeg wel wat af aan de verder, geweldige ervaring.

Kingdom Hearts 2 weet alle verwachtingen waar te maken en doet er zelfs nog een schepje bovenop. Het spel biedt zo’n prachtig verhaal en zo’n unieke ervaring dat je het gevoel krijgt in een film te spelen. Maar wel een film die minder vrijheid biedt dan je had gedacht en die soms vanuit onjuiste cameraposities wordt gefilmd.

Cijfer: 90

De kunst van het uitmelken.

Pokémon, het blijft een vreemd fenomeen. Een game die bedoelt was om de Gameboy van de ondergang te redden is uitgegroeid tot één van de grootste en meest populaire franchises ooit. Nintendo heeft daar later goed gebruik van gemaakt en over een paar maandjes krijgen we alweer het zoveelste deel, Heart Gold & Soul Silver. En toch wil ik ook die game weer hebben, hoe krijgen ze het toch voor elkaar?

Ik was 8 jaar en we schrijven het jaar 2000, het jaar waarin Pokémon voor het eerst op tv verscheen in ons land. Ik werd meteen gegrepen door de avonturen van Ash en zijn vrienden. Ik was meteen gegrepen door Team Rocket, die elke aflevering terugkeerde om die Pikachu van Ash te stelen. Elke dag weer, zat ik trouw achter de tv als het er weer voor was. En als dat voorbij was, gingen we met zijn allen buiten Pokémon kaarten ruilen. Pokémon beheerste in die tijd mijn hele leven. Gamen? Daar had ik nog nooit van gehoord. Nee, ik ging liever Pokémon kaarten ruilen of de tv-serie zien. Totdat ik hoorde dat er Pokémon spellen bleken te bestaan…

Niet lang daarna kwam mijn eerste aanraking in de wondere werld die Kanto heet. En ik was verkocht. Dit was nog beter dan die kaarten en de tv serie bij elkaar, want nu keek je niet naar iemand die een Pokémon meester werd. In plaats daarvan werd je er zelf één! Het gegeven dat jij een trainer bent die allemaal verschillende Pocket Monsters kon vangen was gewoon geweldig. En niet alleen vangen, nee, je moest ze ook trainen om het op te nemen tegen andere trainers. En wie weet, als je maar hard genoeg traint, bereiken ze een nieuwe, nog veel sterkere vorm!

In 2001, toen het Pokémon virus een hoogtepunt had bereikt hier, bracht Nintendo Gold & Silver uit. Ik was natuurlijk dolblij, en schafte meteen Gold aan. En ik genoot weer, deze games waren namelijk een stuk beter dan zijn voorgangers. Voor het eerst kon je je Pokémons breeden, had je de mogelijkheid om trainers opnieuw uit te maken, er waren 100 nieuwe Pokémon én je kon ook weer terug naar Kanto, de wereld uit Red & Blue. Maar wat het nog mooier maakte was dat al mijn vrienden de game ook hadden en we middels een linkkabel tegen elkaar virtueel met onze Pokémon af konden maken… Bij deze game besefte ik pas echt hoe mooi games kunnen zijn. En vele mensen met mij, aangezien dit deel nog altijd het hoogtepunt van de reeks wordt genoemd.



De delen daarop, Ruby & Sapphire, waren al een stuk minder qua verbeteringen, het ging volgens sommigen zelfs achteruit. Niet dat de games slecht waren, maar er werd (ondanks de verbeterde gevechten en graphics) toch een hoop uit de games gelaten die wel in het voorgaande deel zaten. Het dag en nacht systeem was bijvoorbeeld als sneeuw voor de zon verdwenen. Toch heb ik ook in deze titel een hoop tijd gestoken, de game was net leuk en fris genoeg om als nieuw te kunnen worden beschouwd.

Met de komst van de 4e generatie Pokémon is het hele concept Pokémon geperfectioneerd, Diamond & Pearl waren beter dan ooit tevoren. Ze bezaten de compleetheid van G&S, het diepere gevechtssysteem van R&S en waren in de basis nog steeds R&B. En eindelijk konden we online onze gevechtskunsten laten zien! Het leek een schot in de roos.

Maar toch, toch knaagde er iets. Want was dit eigenlijk niet gewoon dezelfde game als die ik 8 jaar eerder speelde? Ik bleef maar met dat gevoel zitten en kon minder genieten van deze game dan van de vorige, ondanks dat deze game duidelijk beter is dan de voorgaande titels. Is het concept niet een beetje uitgemolken?

En toen kwam Platinum uit. Platinum was datgene wat Emerald voor Ruby/Sapphire was, een ‘verbetering’ van het orgineel. Nog meer uitmelkerij dus. Ik was dan ook vastbesloten dit keer de verleiding te weerstaan en de game niet te kopen. Toch heb ik hem in huis gehaald. Ik weet niet hoe Nintendo het heeft gedaan, maar het is ze weer gelukt. Ondanks dat de game minimale verbeteringen kent, zijn het toch die kleine dingetjes die het hem deden. Het is uitmelkerij van de bovenste plank, maar het concept zelf is zó goed dat het me keer op keer verleidt om de game weer te kopen.

We schrijven nu 2010, en het duurt nog een aantal maanden voordat Heart Gold & Soul Silver uitkomen. De remakes van Gold & Silver. Remakes, het woord alleen al riekt naar uitmelkerij. En hebben we, na Platinum, daar niet een beetje genoeg van? Toch ga ik ook een van deze games weer halen. Uitmelkerij of niet. Het concept Pokémon is namelijk briljant, en het was met Gold & Silver op zijn hoogtepunt. Voeg daarbij de compleetheid van Diamond & Pearl en je kan (nu al) spreken van een epische game. Nintendo weet keer op keer die Pocket Monstertjes zo te verbeteren dat je toch van een nieuw deel kan spreken, ze hebben het uitmelken daadwerkelijk tot een kunst verheven.

Review: Ratchet & Clank 3 [PS2]

Deel 3 van de befaamde Ratchet & Clank serie verschijnt al een jaar na het vorige deel. Dat deel was echter van zeer goede kwaliteit, dus het zal een moeilijke opgave worden voor dit deel om het te verbeteren. Zou ze dat in slechts een jaar tijd gelukt zijn?


Het is fijn om te zien dat ook op de Playstation 2 zo nu en dan eens een kleurrijk, vrolijk spelletje wordt gemaakt. De Ratchet & Clank serie bewees ook dat het werkte en bovendien is het weer eens wat anders dan al die duister getinte spellen. En ook in dit deel hebben de makers, Insomniac, flink hun fantasie gebruikt in het bedenken van de verschillende werelden en personages. Vooral bij de personages zitten soms de meest maffe, wat vaak voor hilarische momenten oplevert aangezien het spel de nodige humor kent. Er wordt ook veelvuldig gebruik gemaakt van filmpjes, die een goede voice-acting hebben.

En evenals het vorige deel heeft het verhaal niet heel veel om het lijf, ondanks dat het erg leuk wordt verteld. Het draait weer om een slechterik die de hele wereld wil vero… Correctie; die de hele wereld in robots wil laten veranderen. Wel leuk is dat de grote slechterik uit het vorige deel, Captain Qwark, nu aan jouw kant staat. Alhoewel hij wel wat aan geheugenverlies lijdt…



Starship Phoenix

Ook is de game grafisch erg mooi, zelfs nog een tikkeltje beter dan het vorige deel. De game haalt bijna wel het maximale uit de PS2, wat mooie prachtige werelden en personages oplevert. De game loopt ook lekker soepel, alleen de framerate wil soms nog wel eens inzakken als er teveel vijanden of explosies op het scherm zijn. De rest van de tijd loopt het spel vloeiend en vrijwel zonder laadtijden. Alleen als je van wereld naar wereld gaat zie je een korte laadtijd, maar een wereld zelf doorloop je zonder enige vorm van laadschermen.

Jep, ook in dit deel reis je door middel van je ruimteschip van wereld naar wereld. In dit deel is er echter wel een speciale hub-wereld. Alhoewel wereld… Het is in feite een gigantisch ruimteschip genaamd ‘Starship Phoenix’. Elke keer als je een wereld hebt gehaald keer je weer even terug naar dit schip om door te nemen wat je volgende bestemming is. Ook kan je hier nieuwe ‘armors’ kopen en nieuw verkregen wapens uitproberen.

Wapens!

Via wapens probeerde Ratchet & Clank zich altijd te onderscheiden van de rest, en ook in dit deel is dit weer goed gelukt. Voor dit deel zijn er vele nieuwe wapens toegevoegd, en andere oudere wapens hebben nieuwe functies en upgrade mogelijkheden gekregen. Ditmaal kan je al je wapens maarliefst 4x laten upgraden, in tegenstelling tot de 2x in het vorige deel. Dat gebeurd niet door upgrades te kopen, maar door het veelvuldig gebruik van een wapen. Hoe meer je een wapen gebruikt, hoe sneller hij in level zal stijgen. Behalve dat je wapen sterker wordt als hij een level omhoog gaat, krijgen de meeste wapens ook nog eens nieuwe functies. Ook worden mensen die deeltje 1 en 2 trouw hebben gespeeld er ook nog eens voor beloond. Gaandeweg in het avontuur komen namelijk ook een aantal wapens uit de vorige delen beschikbaar, en zeker niet de minste.




Je krijgt natuurlijk ook voldoende tijd om al die wapens leeg te knallen. De game is namelijk nu nog wat meer gericht op nodige knalwerk, en het platformen is iets meer naar de achtergrond geschoven. Dit kan je zien als een minpunt, maar eigenlijk is het dat helemaal niet. De Ratchet & Clank serie kenmerkt zich namelijk door de wapens, en je kan nu meer dan ooit van deze wapens gebruik maken. Het platformen is overigens niet helemaal verdwenen, in elke wereld is wel het nodige platformwerk te doen. Alleen gewoon een stuk minder als in het vorige deel. Het platformen is overigens wel eens stuk minder frustrerend geworden, aangezien de camera een stuk beter is. Ook bij het schieten, als je veel om een vijand heen moet draaien, draait de camera meestal goed mee. Het is nog niet perfect, maar het is zeker een stuk beter als in deel 2. Wat wel jammer ten opzichte van het vorige avontuur is dat de AI minder slim is. Ik weet niet hoe ze het gedaan hebben, maar ik had in dit deel vaker last van vijanden die tegen muren oplopen en allemaal rare acties uitvoerden. Het komt gelukkig niet te vaak voor, maar wel vaak genoeg zodat het opvalt. Maar over het grote deel is de AI redelijk slim, zeker in de latere werelden zullen de vijanden goed gebruik maken van schuilplekken. Het brengt zelfs een beetje tactiek met zich mee; niet elk wapen kan namelijk in iedere situatie worden gebruikt.

Compleet.

Wel is de game ietsjes makkelijker als het vorige deel. Vooral omdat de game dankzij de betere camera een stuk minder frustrerend is geworden. Wel is de game nog steeds bikkelhard; de continue points zijn nog steeds maar schaars en je wordt zo een stuk teruggezet als je dood gaat. Maar de game is zoals gezegd ietsjes makkelijker en dat zal dus niet vaak voor komen, hoogstens in de latere werelden. (Die overigens wel erg pittig zijn) Maar gelukkig wordt de game zelf er niet korter op; je hebt toch zeker een uur of 15 nodig om het eindpunt te bereiken.

De game speelt zo lekker weg dat je helemaal niet aan stoppen denkt als je de game hebt uitgespeeld. Gelukkig maar dat de game een special ‘Challenge Mode’ heeft, die je vrijspeelt als je de game hebt uitgespeeld. Hierin zijn de vijanden sterker, en zijn de wapens nóg destructiever. Ook is er genoeg te vinden in de game: her en der in de verschillende werelden liggen namelijk speciale items of zijn er leuke minigames. De gladiatoren gevechten uit het vorige deel zijn ook weer van de partij, met als kers op de taart dat je daar ook pittig kan platformen. De Challenge mode, het zoeken naar geheime items, de minigames… Het verhoogt de replay waarde allemaal enorm. Voeg daarbij ook nog een online mode en je kan spreken van een zeer complete game, die je tientallen uren aan je beeldscherm gekluisterd zal houden.

Conclusie:

Het is ongelooflijk wat Insomniac heeft gepresteerd. Ze hebben namelijk in een jaar tijd een game afgeleverd die op bijna alle punten beter is dan het vorige deel. Het enige wat jammer is, is de soms storende AI. Maar behalve dat kritiek puntje speelt deze game heerlijk weg. Aan alles merk je dat er met veel liefde aan deze game is gewerkt en de compleetheid maakt het helemaal af. Dat het eigenlijk meer van hetzelfde is nemen we maar voor lief…
Score: 91

Nintendo heeft gaming groot gemaakt?

Lijstjes, ze zijn altijd leuk. Dit keer was er weer zo’n bijzonder lijstje, namelijk een lijst van de bestverkochte consolegames in de VS van de laatste 15 jaar. Laten we hem er eens bijpakken:

1. Wii Play
2. Guitar Hero III: Legends of Rock
3. Grand Theft Auto: San Andreas
4. Call of Duty: Modern Warfare 2
5. Wii Fit
6. Mario Kart w/ Wheel
7. Call of Duty 4: Modern Warfare
8. Madden NFL '07
9. Call of Duty: World at War
10. Namco Museum

Het leuke aan lijstjes is dat ze altijd genoeg stof tot discussie opleveren. Want wat is bijvoorbeeld Namco Museum? Ik heb nog nooit van die titel gehoord maar de mensen in de Verenigde Staten schijnen er nogal dol op te zijn. Onderzoek leert mij dat die game in 1995 uitkwam voor maarliefst 12 consoles. Dat verklaart al een hoop, maar alsnog. Ook valt mij daarbij op dat het veruit de oudste game op de lijst is. De rest is allemaal van 2007 of later (Behalve San Andreas dan).

Zoals verwacht staan er ook een aantal Wii titels in, maar minder dan ik had gedacht. Het blijkt toch maar weer dat ook andere games populair zijn, en niet alleen de casual games. San Andreas en Madden zijn dan misschien wel redelijk commerciële games, maar ze zijn zeker niet casual. Vooral voor Madden moet je wel kennis van de sport hebben, anders bak je er niks van. Verder zien we 3 keer Call of Duty. Dit verbaast mij ook niks, aangezien deze games helemaal kapot gehyped zijn door de media.

Eigenlijk zie je zo op het eerste gezicht niks vreemds aan het lijstje. Het zijn allemaal games waarvan ik verwacht had dat ze hoog zouden staan. Het enige vreemde vind ik dat het bijna allemaal recente games zijn! Kennelijk is de gameindustrie de laatste paar jaar enorm gegroeid. Waar zou dit door komen?

Mijn eerste gedachte was; Nintendo. Eind 2006 kwam namelijk de console uit die ervoor zorgde dat de hele wereld aan het gamen sloeg: De Wii. Maar… iemand met een Wii koopt alleen Wii-games, en natuurlijk niet games van een ander platform. Toch zie je dat het aantal Wii games maar op 3 staat. Hieruit zou je dus kunnen concluderen dat het niet door Nintendo komt dat er de laatste jaren zoveel games worden verkocht. Toch blijf ik bij mijn punt.

Wij, als hardcore gamers, vinden de Wii eigenlijk niet zo leuk (meer). Dat gezwier en dat gezwaai was even leuk, maar nu heb je wel trek in iets beters. Dus haal je een PS3 of een 360 in huis, om eens écht te kunnen gamen. En natuurlijk speel je ook nog wel eens op je Wii, want New Super Mario Bros. Wii is stiekem best wel een leuk spelletje. Maar wat nou, als de ‘casual’ gamer ook zo zou denken? Uit een recent ondezoek is gebleken dat ondanks dat de Wii het meest is verkocht, dat de console gemiddels de minste speeltijd krijgt. De PS3 en 360 scoorden een stuk hoger. Misschien denkt die casual gamer wel precies als ‘ons’ nu. Wij zijn tenslotte ook zo begonnen.

Maar ach, het is maar een theorie. Het kan bijvoorbeeld ook komen omdat gaming de laatste tijd veel meer aandacht in de media krijgt en spellen veel vaker in reclame’s op tv voorkomen. En het zijn ook niet alleen casual games die de klok slaan, ook een goed iets. Let wel dat dit alleen van de VS is, in Europa of Japan zouden de zaken er wel heel anders voor kunnen staan. Misschien staat Nintendo daar wel weer heel hoog.

Nintendo heeft in ieder geval een ding goed gedaan, de gameindustrie is door hun toedoen enorm gegroeid. Er zijn de laatste paar jaar gewoon veel meer games verkocht dan daarvoor, maar niet alleen veel Wii games.

Toch ben ik er zeker van dat Nintendo daar voor heeft gezorgd. Door hun slimme marketing en laag instapsniveau heeft men ervoor gezorgd dat gaming écht groot is geworden. Misschien is men de Wii wel gaan beschouwen als opstapje voor het echte werk. Zou een hoop verklaren. Dat dit verhaal stiekem niet eens zoveel met de terechtheid van de games op het lijstje te maken heeft, neem ik dan maar voor lief.

Wat kunnen we van de DS2 verwachten?

Onlangs heeft Nintendo aangekondigd dat er een nieuwe DS aankomt. Dit keer niet een verbetering op een ouder model, zoals de Lite en de DSi dat waren, maar een echte opvolger. Wat zou Nintendo ditmaal voor ons in petto hebben, gezien de recente successen van de Wii en de DS?

Je kan veel zeggen van Nintendo, maar het bedrijf is er wel in geslaagd om middels innovatieve en toegankelijke acties een hele nieuwe groep gamers aan te spreken. Maar waar komt dit ineens vandaan? Nintendo speelde in de Gamecube en de N64 tijd namelijk nogal op ‘safe’. Men durfde niet te innoveren, want zo dacht men, de consoles verkopen toch wel. Nintendo was in die tijd nogal lui bezig. De GBA, de opvolger van de GBC, had minimale grafische verbeteringen, het kon nauwelijks de SNES graphics evenaren. En die was toch al 10 jaar eerder uitgebracht. En ook met de Gamecube speelde men op safe, men probeerde in plaats van zelf hun eigen weg in te slaan met de PS2 en de Xbox te concurreren. Een foute zet, zo bleek. De Gamecube was van die generatie de slechtst verkopende console geworden, met zelfs nieuwkomer Microsoft achter zich.

En toen was daar ineens de DS. Ineens was daar de sprong van magere 2D graphics naar 3D graphics, ineens was er schermverlichting, ineens had men 2 schermen. En ineens was daar het touchscreen. Wat was er aan de hand? Nintendo begon opeens nieuwe innovatieve producten af te leveren. Had Nintendo eindelijk door dat deze ingeslagen weg niet de goede was? Maar waarom?

Eigenlijk is het antwoord heel eenvoudig, Nintendo domineerde de handheld markt namelijk al jaren. Dus innovatie was niet nodig, aangezien zij een soort van monopolie op de handheld markt hadden. Het werd toch wel verkocht. Alleen, toen kwam ineens naar buiten dat Sony ook een handheld zou maken, de PSP. Gezien de successen van de PS2 en PSX vreesde Nintendo duidelijk voor deze nieuwkomer. En toen naar buiten kwam dat de nieuwe handheld beeldkwaliteit had die de PS2 bijna zou evenaren, moest Nintendo wel iets doen. De GBA kon daar natuurlijk nooit tegenop. Iets na de aankondiging van de PSP bracht Nintendo dus ook naar buiten dat ook zij met een nieuwe handheld bezig waren.



Je zou nu denken, wat heeft dit verhaal met de DS2 te maken? Nou, heel veel. Ik denk namelijk dat Nintendo weer lui aan het worden is. Ze hebben 70% van de handheld markt in handen, met maarliefst 124 miljoen verkochte exemplaren van de DS. Nintendo hoeft dus namelijk niet bang te zijn dat hun volgende product niet gaat verkopen. Dankzij de slimme marketing, de toegankelijkheid van de DS én dankzij de Wii kent iedereen Nintendo toch wel. Ik verwacht dus niet veel innovatie in hun komende product, al is al wel bekend geworden dat er een bewegingssensor in zit. Maar ook daar heb ik mijn twijfels over.

Allemaal leuk en aardig natuurlijk, zo’n bewegingssensor, maar ik gebruik mijn DS om lekker in bed of in de auto te kunnen gamen. Ik wil geen wilde bewegingen met mijn DS gaan maken als ik naar een klein schermpje aan het staren ben. Het is irritant en je verliest gezien de grootte van het scherm snel het overzicht. Aan de andere kant… Zou zo misschien interactie met de Wii mogelijk zijn? Dat je je DS2 gebruikt om Wii games te besturen? Dat zou dan wel weer interessant zijn.

De graphics zullen denk ik wel van acceptabel niveau zijn. Ik gok op Wii kwaliteit, en voor een handheld is dat helemaal niet slecht. Misschien dat HD graphics inmiddels ook op een handheld wel mogelijk zal zijn, maar ik denk dat dat ten koste zal gaan van de batterij. En ten koste van de prijs, want om zo'n stukje technologie in zo'n klein dingetje te stoppen is natuurlijk niet goedkoop. Verwacht dus niet al te hoogstaande graphics.

Alleen vrees ik dat de DS2 weer een herhaling van het GBC – GBA tijdperk zal worden. Nintendo heeft nauwelijks concurrentie (de PSP verkoopt daar toch te slecht voor) en hoeft dus weinig moeite te doen om een nieuwe console uit te brengen. Iedereen kent Nintendo, dus de nieuwe handheld verkoopt toch wel. Dus ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat we buiten die bewegingssensor bar weinig echte verbeteringen zullen zien. Het zou jammer zijn, want ik heb wel weer eens zin om op iets bijzonders te spelen. Maar misschien, misschien als Sony ook een nieuwe handheld gaat uitbrengen, dat Nintendo dan een beetje bang gaat worden… Kunnen we over een paar jaar wellicht toch nog op iets moois spelen.

'De sleutel tot succes'

Er wordt wel eens gezegd dat er maar weinig goede games zijn. Nou is die stelling op het eerste gezicht natuurlijk niet waar, maar als je even verder kijkt zit er misschien wel een kern van waarheid in. Want een game kan dan wel goed zijn, maar wat vind jijzelf er van? Het is aan eenieder zelf te bepalen of een game goed is of niet, dus kan weldegelijk iemand vinden dat er maar weinig goede games zijn. Waarom ik dit allemaal vertel? Ik dacht vroeger namelijk op dezelfde manier, naar mijn mening waren er ook te weinig goede games. Echter had ik toen nog nooit van Kingdom Hearts gehoord…


En het leek nog zo’n onmogelijke combinatie, Square-Enix en Disney. Enerzijds de maker van de prachtige Final Fantasy games, anderszijds een maker van prachtige films als Lion King. Hoe wil je dat nou bij elkaar in één game stoppen? Ik was dan ook behoorlijk sceptisch toen ik de game leende van een vriend van mij. Hoewel hij mij verzekerde dat het een geweldige game was, geloofde ik er niet helemaal in. Dit kan toch nooit een goede combinatie zijn?



Ook toen ik begon met gamen ging dit gevoel niet weg. Jij was een doodnormale jongen, genaamd Sora, die op een eiland genaamd ‘Destiny Island’ leefde. Jij moest dingen zoeken voor een bepaalde reis die jij samen met je beste vrienden Kairi en Riku zou maken. Dingen zoeken?!? Zijn ze nou helemaal gek geworden dacht ik? Het is een RPG toch? Laat mij vechten en hordes vijanden naar de verdoemenis sturen! Maar nee, ik moest stukjes voor een schip zoeken. Ik had de neiging om de game weg te leggen, maar aangezien mij verzekerd was dat de game briljant was, zette ik door.

En niet alleen daarom, die tussenfilmpjes waren ook erg leuk om te kijken. Ik besloot daarom verder te spelen om het verhaal te volgen. Misschien zit het daar wel snor mee. Je vrienden willen namelijk samen met jou een reis naar een ver oord maken, om daar nieuwe avonturen te beleven. ‘Misschien wordt de game daar wél leuk!’ schoot door mijn hoofd. En ik bleef dus verder spelen, na een uurtje zoeken had ik alle onderdelen bij elkaar gevonden en was het tijd om te gaan. Nouja gaan… Die nacht gebeurd er namelijk iets onverwachts, iets onvoorspelbaars… Misschien daarom al die onheilspellende tussenfilmpjes? Het zou een hoop verklaren.




Jij, als Sora, sprint je bed uit en gaat naar het eiland toe… Daar zie je ineens hordes zwarte beestjes op je afkomen… Wat zijn dat? Wat doen die hier? Allemaal vragen die door mijn hoofd schieten. Je pakt je wapen en probeert de zwarte beestjes ermee te raken. Je slaat en je slaat… Maar het heeft geen zin, je slaat gewoon door ze heen. Je begint je nu toch echt af te vragen wat er nou aan de hand is. Maar ondertussen blijven die zwarte beestjes op je af komen… Je lijkt verzwelgt er verzwelgt door te worden, totdat je wapen ineens begint te gloeien. Het verandert in een sleutel. Je voelt je krachtiger dan anders, zou je ze misschien nu wel kunnen verslaan? Je besluit het erop te wagen, en slaat resoluut door de zwarte dingen heen. Het werkt! Je voelt je oppermachtig als je een weg baant door de hordes met vijanden.

‘Maar, waar zijn Kairi en Riku?’ schiet het ineens door je heen. Je besluit hun te zoeken, met gevaar voor eigen leven. Uiteindelijk vind je Riku, maar Kairi blijkt spoorloos te zijn. En dat zwarte goedje blijkt ook behoorlijk irritant, er zijn er nu écht te veel gekomen… Je wordt samen met Riku door hun in een zwart gat gezogen… Alles lijkt verloren.

Bovenstaande moment in de game deed mij beseffen dat de game iets speciaals was, de game wist mij helemaal in het verhaal te zuigen. Ik moest en zou verder spelen, om het beetje bij beetje te ontsluiken. Ik leerde dat die zwarte beestjes ‘Heartless’ heetten, gemaakt uit het duistere van iemands hart. Ook waren die zwarte beestjes maar het topje van de ijsberg, er blijken meer te zijn, veel meer dan je ooit voor ogen had gehouden. Want je komt niet alleen de zwarte tegen, ze zijn er in alle soorten kleuren en maten. Die zwarte zijn ‘purebloods’ en de andere gewone Heartless. Het verschil? Behalve de kleur, laten de gewone heartless harten achter als je ze om zeep helpt. De Purebloods niet.

Harten… het is sowieso een belangrijk spelelement in deze prachtige games. Ik heb het idee at alles hierom draait. De sleutel, die in de game de ‘Keyblade’ wordt genoemd, is er in eerste instantie ook voor bedoeld om de harten van de werelden te sluiten. Ja, in de Kingdom Hearts wereld hebben werelden ook harten… Waar al die harten voor bedoeld zijn? Dat is dus waar het deze hele games om draait; Kingdom Hearts. Koninkrijk Harten, het is een plek waar alle harten van de verslagen Heartless naar toe gaan, zo leer je aan het eind van deel 1. Maar dat is nog maar een topje van de sluier, de game gaat in deel 2 nog veel dieper dan je in werkelijkheid had gedacht.



Het verhaal is dan ook het beste element uit de hele serie, zelfs een aantal mindere delen (358/2 Days, Chain of Memories) worden goed dankzij het briljante verhaal. Het gaat diep, erg diep… Zelfs na 5 delen (2 hoofddelen en 3 zijdelen) is heel veel van het verhaal nog niet bekend.

En Disney, die schijnt er ook nog in voor te komen. Disney, wat heeft die game nou met Disney te maken, zou je denken? Heartless, Organization XIII, het heeft niet zoveel te maken met Disney, zo lijkt het. Maar Disney is door het hele spel volop aanwezig. Je bezoekt namelijk om het verhaal te volgen verscheidene Disney locaties, denk aan de wereld van Tarzan, Winnie the Pooh, The Lion King en zelfs Pirates of the Carribean! Samen met Donald en Goofy, maak jij (Sora) de verscheidene Disney werelden onveilig op zoek naar een aanwijzing, een stukje van het verhaal, waarbij ondertussen de verschillende Disney verhalen ook nog uitgelicht worden.

Voeg daarbij een briljante gameplay, een geweldig soundtrack en meer dan behoorlijke graphics, en je hebt de juiste ingrediënten voor een spel om je helemaal in te verliezen. Ik vind niet veel games écht goed, maar deze games zijn een voorbeeld van een serie die ik wel erg kan waarderen. Dat er weldegelijk nog games worden gemaakt, waar met liefde aan is gewerkt. Het is een leuke afwisseling van de commercialiteit van de laatste jaren. Ik ben ook blij dat ik die games heb gespeeld, ondanks mijn verwachtingen over de spellen…

You Rock! Toch?

Het einde van het fenomenale nummer One van Metallica nadert… Alleen de epische, en haast onmogelijke solo volgt nog. Een ontelbaar grote stroom aan noten komt op mij af. Vastberaden gooi ik mijn gitaar in de lucht en het publiek begint te juichen. Het scherm kleurt witachtig blauw en ik zie mijn puntenaantal oplopen. Een gevoel van euforie schiet in mij naar boven, dit keer gaat het me lukken, het moet gewoon! Met mijn laatste krachten (heb inmiddels behoorlijk kramp in mijn handen) speel ik de solo feilloos en speel het liedje uit. ‘You Rock!’ verschijnt er in beeld, en mijn vuist schiet in de lucht van blijheid.

Er kan veel gezegd worden over het spel, ik heb het natuurlijk over Guitar Hero, maar het geeft je zeker het gevoel van écht een rockster te zijn. Want dat voelde ik me net écht even, even voel je je net zoals de gitarist van Metallica die voor een groot publiek zijn kunsten laat zien. Een geweldig gevoel gewoon. Het is heel bijzonder dat een spelletje die je gewoon op de console speelt je zo’n gevoel kan geven.

Maar hoe goed dit daadwerkelijke spelletje ook in elkaar steekt, het is jammer genoeg tot op de druppel af uitgemolken door Activision. 5 originele delen, en dan ook nog een hoop spin-offs. Band Hero en DJ Hero bijvoorbeeld. Nou is DJ Hero dan wel weer leuk bedacht (het is weer eens wat anders) maar Band Hero is pure commercie. En dan niet eens in de zin van ‘het zoveelste deeltje’ maar gewoon door zijn tracklist. Want Activision denkt net als Nintendo en wil ook je zusje en je oma op een gitaartje zien spelen, vandaar dat vrijwel de gehele tracklist uit top40 liedjes bestaat. Leuk voor de doelgroep, maar het verneukt wel het hele imago van de GH franchise. Want als je aan GH denkt denk je aan hard rockende nummers, zoals bovenstaand nummer van Metallica. Nu kunnen we lekker ‘rocken’ op de Spice Girls…

En reken maar niet dat bovenstaande game mij zo’n gevoel van euforie gaat geven als het geweldige ‘Legends Of Rock’. Dat gevoel zit hem namelijk niet alleen in het spelen van dat daadwerkelijke nummer, maar je moet ook het gevoel hebben dat je ‘iets aan het doen’ bent. Er moet een zekere moeilijkheid inzitten. Vandaar dat ik ook de solo van One noemde, die is namelijk verrekte moeilijk om te spelen (zeker op de hogere moeilijkheidsgraden) maar als je hem eenmaal gehaald hebt… Of het moet natuurlijk een nummer zijn dat je helemaal geweldig vind, dan hoeft bovenstaand element niet te gelden, maar Band Hero mist beiden. Alhoewel dat laatste natuurlijk een persoonlijk ding is, is het toch wat jammer.

Niet alleen Nintendo is dus bezig te ‘vercasualiseren’, ook Activision doet hard mee. Nou vind ik dat uitmelken niet zo zeer een probleem; je hoeft toch niet elk deel in huis te halen? Maar gebrek aan uitdaging is dat zeker wel, een game is toch niks aan als je hem op je sloffen kan halen? Dat haalt toch al het spelplezier weg? Misschien moeten ontwikkelaars daar maar eens aan denken voordat ze een volgend spelletje uitbrengen. Ik denk dat ook de casual gamer wat uitdaging zoekt en niet alleen makkelijke games wil spelen… Laat ze eens hetzelfde voelen als bij de échte Guitar Hero games, laat ze eens kennismaken met het echte werk! Stiekem willen we allemaal toch wel een echte rockster zijn?

Review: Ratchet & Clank 2

Goede platformers zijn schaars de laatste tijd. En aangezien je op de PS2 niet met onze favoriete loodgieter kan spelen, zal je op zoek moeten gaan naar een alternatief. Wellicht is Ratchet & Clank 2 een goede keuze?

De Protopet

Het zijn barre tijden voor Ratchet en zijn metalen vriend Clank. Al een half jaar is voorbijgegaan sinds de avonturen uit deel 1, en het duo zit nog steeds zonder werk. Net op het moment dat Ratchet denkt dat het niet erger kan worden worden ze ineens weggezapt naar Mr. Fizzwidget, die directeur is van het bedrijf Megacorp, een bedrijf dat wapens en andere geneugten voor de mens en robot maakt. Hij blijkt de reddende engel te zijn en zadelt ons tweetal op met een kleuk klusje; zijn huisdier ‘de Protopet’ blijkt namelijk gestolen! Aan Ratchet & Clank de nobele taak om het beestje terug te vinden…
Natuurlijk blijkt hier weer veel meer achter te zitten dan je op eerste moment denkt, en middels hilarische filmpjes wordt het verhaal op geniale wijze verteld. De idiote dialogen en de maffe personages vullen het verhaal, dat eigenlijk niet veel om het lijf heeft, goed op. Ook je tegenstanders worden flink in de zeik genomen, het gebeurt meerdere malen dat ze niet meer uit hun woorden kunnen komen of dat ze een fout maken. Hilariteit gegarandeert!

In de ruimte

Het verhaal neemt je mee naar verschillende planeten die je middels je trouwe ruimteschip bezoekt. Je selecteert de planeet van bestemming gewoon via een menuutje, er is dus geen centrale hubwereld waar vanuit je naar alle werelden gaat. Vervolgens zie je een kort laadscherm (de game kent trouwens bijna geen laadtijden!) en je bent op de plek waar je moet zijn. Nou ja, meestal dan. Op sommige momenten in de game kun je namelijk aangevallen worden tijdens je vlucht. Wat volgt is een heuse spacefight waar je vrij rond kan bewegen met je schip. Helaas werkt dit niet helemaal zoals het zou moeten. Ondanks dat je vrij rond kan bewegen is de controle over je schip erg beperkt en ook het camerasysteem is niet wat het zou moeten zijn. Dit merk je vooral als je veel bochten maakt, aangezien de camera dan vaak een verkeerde positie inneemt waardoor je het overzicht verliest. Gelukkig is hij wel bij te stellen, maar dan nog haalt het de vaart uit de gevechten weg. Ook is het nogal vervelend dat je je schip niet stil kan laten staan, je schip blijft vooruitgaan ook al heb je geen knop ingedrukt. Daarom moet je de hele tijd om vijanden heen circuleren (vooral de stil hangende vijanden zijn vervelend, aangezien je explodeert als je er tegenaan botst) om ze te verslaan. En aangezien de camera niet meewerkt, is dat nogal frustrerend. Maarja, met pijn en moeite is alles wel te halen, en anders moet je gewoon wat Raritarium verzamelen om je schip up te graden. Toch had ik liever gehad dat ze dit eruit hadden gelaten.

Variatie genoeg

Gelukkig is de rest van de game een stuk beter. Vooral het woord ‘afwisseling’ staat in deze game centraal. Het grootste deel van de game doorloop je als Ratchet waarbij Clank als een soort rugzak op zijn rug zit en hem assisteert met springen en lopen. Maar op sommige delen van de game kan je ook met onze metalen vriend aan de slag, bijvoorbeeld op plekken waar Ratchet zelf te groot voor is. Het spel verandert dan naar een soort van RTS, want als Clank voer je het bevel over andere robotjes. Deze ‘robotjes’ hebben elk hun eigen functie, zo is er één die bruggen bouwt, één die met een grote hamer alles kan verpulveren en natuurlijk de standaard aanvals robot. Clank stuurt deze robots door het veld en laat ze allemaal dingen doen waar Clank niet zelf toe in staat is. Ook kan Clank op sommige momenten van de game transformeren in een soort mega robot die alles om zich heen kan vernietigen. Tegenstanders, gebouwen, eindbazen… Clank laat van alles geen spaan heel.



Maar ook als je met Ratchet zelf speelt is erg genoeg afwisseling te bespeuren, de game verveelt geen moment. Naast het standaard platform werk staan racen, zweefvliegen, grinden en zelfs heuse gladiatoren gevechten op het programma. Hierbij zullen de wapens en gadgets die je ondertussen verzamelt, een grote rol spelen. Want dit is toch eigenlijk wel waar de R&C games om draaien; wapens. Het liefst zo groot en destructief mogelijk zodat de actie van het scherm afgespoten wordt. Dít is wat de game uniek maakt ten opzichte van de andere platformers. Er zitten dan ook een hoop wapens in deze game, de één nog gekker dan de ander. Waar je met relatief zwakke wapens begint, zit je op het eind met de meest destructieve nukes en homing missiles te schieten. Meestal moet je de wapens kopen door middel van ´Bolts´, die je van elke vijand kan verkrijgen of kan verdienen door een speciale prestatie neer te zetten, of je kan ze vinden door de werelden heen. En als je een wapen maar vaak genoeg gebruikt kunnen ze zelf nóg sterker worden… [img][/img] De wapens zijn er trouwens niet voor niets, want de AI van de tegenstanders is redelijk goed. Vooral tegen het einde van de game zullen ze anticiperen op wat jij doet en kan je dus niet lukraak door het level rushen, nee je zult rustig (zelfs met een beetje tactiek in sommige situaties) door het level moeten gaan om te voorkomen dat je dood gaat.

Frustratie?

Want dood gaan wil je niet. De game is namelijk bikkelhard, er zijn maar een aantal checkpoints in een wereld en als je doodgaat (hoe dicht je ook bij de volgende bent) kan je weer helemaal vanaf het laatst behaalde checkpoint starten. Ook als je in een afgrond valt tijdens het platformen kan je weer helemaal vanaf het begin beginnen, en wordt je niet netjes weer op de plek teruggezet. De game kan daarom (met name voor ongeduldige spelers) erg frustrerend zijn. De camera werkt daar ook heel erg aan mee, hij neemt té vaak een verkeerde positie in, waardoor je niet alles goed kan overzien. Je kunt met een druk op de knop de camera bijstellen, maar op het heetst van de strijd heb je daar natuurlijk geen tijd voor; voor je het weet ben je wéér dood. En dat wilde je immers niet. Bovendien is de knop verkeerd gekozen; het is namelijk dezelfde knop als de ‘rondkijk’ knop. De camera kan dus ook nog wel eens wat frustratie opleveren.

En ook nog eens heel erg compleet.

Maar afgezien van bovengenoemde euvels is R&C eigenlijk gewoon een geweldige game, die mij erg aan de oude Spyro The Dragon games op de PSX liet denken. Geen wonder, die waren ook door Insomniac gemaakt.Zelfde geluidjes, de humor, de grote open (maar toch lineaire) werelden, veel te doen… Alles klopte in die games, en ze boden het perfecte alternatief voor Mario 64. Maar aangezien die serie de laatste tijd grondig is verkracht door andere developers is Ratchet & Clank nu het alternatief geworden wat de Spyro games eerst waren. Door deze game voelde ik me weer even dat kleine jongetje van 9 dat voor het eerst in zijn leven een platformer speelde. Maar dan beter dan ooit tevoren, want R&C heeft niet alleen zeer goede gameplay, het is ook nog eens zeer compleet. Als je rustig je tijd neemt voor alles ben je zeker meer dan 25 uur kwijt om het voor de eerste keer uit te spelen. Zei ik daar eerste keer? Ja, je ziet het goed, want als je dit prachtige spel uit hebt gespeeld staat er nog een moeilijkere, nog destructievere moeilijkheidsgraad op je te wachten. Het enige wat misschien ontbreekt aan deze game is een multiplayer functie, maar stiekem is die ook helemaal niet nodig, aangezien deze game al genoeg fun oplevert voor één speler.

Conclusie:

De afwisselende gameplay, de wapens, en de humor maakt Ratchet & Clank 2 een perfect alternatief voor iedereen die het zonder de console van Nintendo moet doen. En stiekem is deze game zelfs ietsje leuker. Kleine foutjes verhinderen helaas een nóg hogere score. Ik raad deze iedereen deze game van harte aan, vooral de mensen die Spyro The Dragon met veel plezier hebben gespeeld. (De PSX delen hè!)

Cijfer: 8.9

Review numero 2!

Een ode aan de beste band aller tijden.

1976. Het jaar waarin Larry Mullen Jr. een poster ophing op een school in Ierland om leden te zoeken voor een band. Die vervolgens een aantal weken werd gevormd. Die gevormde band zou later uitgroeien tot één van de meest gehate én één van de meest geprezen band aller tijden. Het was het jaar waarin U2 ontstond.




We schrijven nu 2010 alweer, en hoe kan ik anders het jaar beginnen dan door te beginnen met een blog over mijn favoriete band aller tijden? De band die op dit moment alweer 34 jaar bestaat. Een ongelooflijk lange tijd, en sinds het begin dat de band de naam U2 droeg is de opstelling ongewijzigd gebleven. Een prestatie van formaat, er is géén enkele andere band die dat voor elkaar heeft gekregen. Alleen dit al maakt U2 een unieke band.

In die 34 jaar van bestaan heeft U2 twaalf albums uitgebracht, ook een ongekend aantal. En het bijzondere aan dit is dat elk album geproduceerd is naar wat de fan wou. Ze hebben hun stijl écht aangepast naar wat de fan graag wou horen. Met ‘Pop’ (1997) vinden veel fans dat U2 té ver ging met hun elektronische invloeden. Prompt kwam in 2000 het album ‘All That You Can’t Leave Behind’ uit, waar U2 weer naar de stijl ging vóór Pop. Het in 2004 uitgekomen ‘How To Dismantle An Atomic Bomb' (2004) kreeg ook een hoop kritiek te verduren; U2 zou op safe spelen, het leek té veel op het vorige album. In 2009 kwam als reactie hierop het fabuleuze ‘No Line On The Horizon’. De fans waren weer tevreden. Ook dit maakt U2 uniek, er zijn maar weinig bands die maar écht naar hun fans luisteren. Veel artiesten maken de albums naar wat zij goed vinden, maar U2 is anders, zij maken albums naar wat de fan goed vindt.

Ook voor mij is U2 een unieke band, zij zijn namelijk alles wat ik goed vind aan muziek. Ze maken lekker rockende nummers als ‘Elevation’ of ‘The Fly’ maar ze kunnen ook epische ballads maken als ‘One’ of ‘Walk On’ (Wat nog steeds het beste nummer ooit gemaakt is). En dan maken ze daarbij ook nog alles wat daar tussenin zit, maar ze worden nooit té hard of té soft. U2 weet wat voor muziek ze moeten maken, ze weten wat de fan wil. En ze weten het niet alleen, ze kunnen het ook. Niet voor niets staat ‘One’ steevast hoog in het lijstje beste nummers ooit gemaakt en ‘The Joshua Tree’ in beste albums ooit.

Maar er is ook een hoop kritiek op U2 te bespeuren. “Overrated” is een term die ik vaak hoor, en “U2 is kut want Bono” hoor ik ook meer dan eens. Ook zou U2 té commercieel zijn. Veel van mijn vrienden snappen ook niet dat ik U2 luister. Tsja. Misschien is de band dan wel commercieel, en misschien is die Bono wel een sukkel. Maar om die redenen een band kut te vinden? Je luistert toch muziek dat je leuk vindt? Je luistert toch muziek omdat je er een geweldig kippenvel gevoel van kan krijgen? Je gaat toch niet expres een band niet luisteren omdat het commercieel zou zijn of omdat je de zanger niet mag? Coldplay is ook commercieel, en dat luisteren ze dan weer wel. “Ja, maar dat is anders” zeggen ze dan. Nou ik vind er niks anders aan. Coldplay is misschien nog wel ietsjes commerciëler dan U2, kijkend naar het laatste album. Maar weerhoudt mij dat ervan om het te luisteren? Nee, natuurlijk niet. Coldplay is een geweldige band, commercieel of niet. Hetzelfde geldt voor U2. Alleen is U2 nog wel ietsjes geweldiger.


Het album ‘Achtung Baby’ uit mijn geboortejaar maakt zorgde er voor een groot deel voor waarom ik U2 zo geweldig vind. Het heeft namelijk alles wat U2 goed maakt. Naast de fantastische ballad ‘One’ staat namelijk het stevige nummer ‘The Fly’. U2 liet met dit album zien dat het weldegelijk in staat is om écht te ‘rocken’, dat ze er weldegelijk voor kunnen zorgen dat je er helemaal uit je plaat van de band kon gaan, en alsof dat nog niet genoeg is waren ze met dat album ook nog in staat om je emotioneel bij nummers te kunnen betrekken. Ik noem hier ‘One’ maar naast dat fantastische nummer heb je ‘Acrobat’, een nummer dat zo mooi is dat ik er elke keer weer kippenvel van krijg als ik er naar luister. Het is echt zonde dat ze die nog nooit live hebben uitgevoerd. En alsof dat niet genoeg is doen ze er met ‘Who’s Gonna Ride Your Wild Horses’ er nog een paar schepjes bovenop. Prachtige tekst, prachtig nummer. Om vervolgens weer helemaal uit mijn dak te gaan met ‘Until The End Of The World’ en ‘Mysterious Ways’. Epische nummers, stuk voor stuk. Allen hoog genoteerd in mijn lijstje van beste nummers ooit gemaakt.

Maar behalve ‘Achtung Baby’ hebben ze natuurlijk nog wel meer mooie albums gemaakt. 11 andere om precies te zijn, en zelfs de bekritiseerde albums als ‘Zooropa’ en ‘Pop’ zijn leuk om naar te luisteren. Geen enkele andere band heeft dit voor elkaar gekregen. Bij niet één andere band is alles gewoon goed. U2 is dan ook de enige band die ik ooit live heb gezien, omdat ik gewoon wist dat elk nummer mij een fantastisch gevoel zou geven. Het is een gevoel die ik moeilijk kan plaatsen, maar U2 lukt het. En dat zoiets allemaal gebeurd is dankzij een advertentie op een hoge school in Ierland is moeilijk te bevatten. U2 is daadwerkelijk, zoals ze het zelf zo mooi zeggen; Magnificent.