Een wereld vol geheimen.

“Ken uw klassiekers”, zegt men wel eens. Een mooie uitspraak, die mij er toe deed besluiten om Super Mario World (SMW) te kopen voor de Gameboy Advance. Ik moet me er eigenlijk voor schamen, maar ik heb die game nooit gespeeld. Ik heb het spel, wat door velen beschouwd wordt als één van de beste platformer ooit, nooit gespeeld. Dus heb ik laatst al mijn moed bijeengeschraapt en heb de hele stad afgezocht voor een exemplaar van het spel. En met succes! Zo blij als een kind stapte ik op de fiets en ging ik met sneltreinvaart weer naar huis.

Ik heb zoveel dingen gehoord over deze game, hij moest briljant zijn, het moest een game wezen van epische proporties, van het kaliber Ocarina of Time of Super Mario 64. Dit schiep voor mij natuurlijk torenhoge verwachtingen, ik verwachtte een avontuur die je nog lang bij zou blijven, deuntjes die altijd in je hoofd zouden blijven hangen, eindbazen waar je u tegen zegt, intuïtieve levels die het uiterste van je skills vroegen...

Eenmaal thuis gekomen sprintte ik vliegensvlug naar mijn kamer, pakte mijn DS Lite, haalde de Guitar Hero Grip uit het GBA slot, en stopte SMW erin. Het avontuur kon beginnen.

Ik kwam terecht op een grote wereldkaart waarvan alleen de eerste twee levels unlocked waren. Ik begon in het midden, en kon naar links en rechts. Die opzet beviel mij wel, niet die rechtlijnige wereld van New Super Mario Bros., maar een wereld waar ik alle kanten op kon… Ik besloot om naar rechts te gaan, en drukte op A. Meteen hoorde ik het bekende Mario World deuntje wat mij een vreemd gevoel van nostalgie gaf… Vreemd ja, want ik had de game immers nooit eerder gespeeld? Ik belandde in een soort trance, om daar pas uren later weer uit te komen.





Wat ik gezien had heeft al mijn verwachtingen overtroffen, dit zijn nou platformers zoals ze horen te zijn, ondanks de nogal hoge moeilijkheidsgraad. De game is namelijk niet makkelijk, je gaat er (in tegenstelling tot New Super Mario Bros) niet als een speer doorheen. Je moet vaak je tijd nemen voor je sprongen, want je moet goed kijken wat er zich voor je bevindt. Lukraak door het level springen wordt keihard afgestraft. Waar je in eerdere levels de tactiek; pak een veertje, ren zo hard als je kan, en vlieg zo door het hele level heen, nog wel kan gebruiken, wordt dit vanaf wereld 4 kei, en keihard afgestraft. De power-ups zijn trouwens wel briljant hoor, de mega-mushroom in NSMB is dan wel leuk, maar eigenlijk heb je er niet veel aan. Dan heb ik liever het veertje, of Yoshi. In de lucht gaat er namelijk een hele nieuwe wereld voor je open, en zelfs met Yoshi, mits hij het juiste schild inslikt, kan je vliegen! De game geeft je zo een veel groter gevoel van vrijheid dan de titel op de DS. Naast deze power-ups heb je natuurlijk de klassieke fire flower en één waardoor je een ballon wordt en zo door het level kan zweven. Door goed gebruik van deze power-ups kan je ook nog wel zo zijn geheimen vinden…

Bijna elk level heeft namelijk wel een geheime exit, wat de herspeelwaarde erg vergroot. Dit had NSMB natuurlijk ook, maar daar bleef je op dezelfde map… In World weet je nooit waar je uitkomt, wat erg motiveert om alle exits te vinden. Ik had bij wereld 5 dus ook al een leveltje of 50 unlocked, terwijl je er eigenlijk maar een stuk of 30 officieel moest spelen. En bij wereld 5 ben ik opgehouden… Ik kwam namelijk voor een grote verassing te staan, die mij het spelplezier stiekem wel een beetje ontnam. Door de juiste geheime uitgangen te vinden kun je namelijk in de zogenaamde Star Road komen.



Dit zijn speciale extra moeilijke levels, waar je unieke Yoshi’s kan vrijspelen. Als je zelfs heel goed oplet kan je ook geheime exits vinden hier, en aangezien ik het volle uit het spel wil halen, ging ik daar natuurlijk voor. Mijn verbijstering was dan ook groot toen ik ineens voor Bowsers kasteel stond…

Na een tijdje bikkelen had ik Bowser verslagen, met de verbazing nog van mijn gezicht af te lezen. Wereld 5 had ik nog niet eens helemaal gehaald, om nog maar te zwijgen over wereld 6 & 7. Met 5 uur op de teller heb ik de game uitgespeeld, zonder hem daadwerkelijk uitgespeeld te hebben! Het kan raar gaan met een game… Waar in NSMB de geheime exits nauwelijks een toegevoegde waarde hebben, kan je hier zo maar werelden overslaan om ineens voor de voeten van de eindbaas te komen… Dit is zonder twijfel (nu al) de beste Mario game die ik ooit in mijn leven heb gespeeld. Ik denk niet dat Nintendo ooit nog zo’n epische titel weet te creëren. En dat zeg ik terwijl ik de game nog niet eens heb uitgespeeld. Of toch wel?