100 games voor de prijs van 0.

Nintendo heeft zijn zaakjes goed voor elkaar, ze hebben op dit moment met de Wii het grootste marktaandeel in handen, en op handheld gebied is de Nintendo DS de best verkochte ooit. Met titels als Wii Sports, Nintendogs, Wii Fit en Brain Training wist Nintendo miljoenen en miljoenen mensen achter zich te krijgen. Niet alleen gamers, maar ook je oma en je zusje. Het lijkt Nintendo voor de wind te gaan, maar het heeft ook zo zijn keerzijdes.

Op het gebied van spellen kan ik ook zo een kantje volpraten, maar daar wou ik het nu even niet over hebben. Sinds de DS gereleased is, is er namelijk een nieuwe ontwikkeling aan de gang: de zogenaamde R4-kaartjes. Waarschijnlijk kennen de meeste mensen deze dingen wel, je kan hier spellen opzetten die je van het internet af hebt gedownload. Gratis.

Een schrikbarende ontwikkeling, want het kost Nintendo miljoenen, en om het nog erger te maken; de kaartjes zelf zijn niet illegaal! Nintendo verloor onlangs nog een rechtzaak tegen de R4 kaartjes. Ik snap zelf echt niet dat mensen dit toelaten, dat illegale gedownload, maar het punt is dat de kaartjes zelf niet illegaal zijn. Dus verloor Nintendo de rechtzaak.

Ondertussen heeft volgens mij bijna de helft van alle DS bezitters wel zo’n kaartje. En dat brengt rare dingen met zich mee. Ik word er namelijk vaak raar op aan gekeken dat ik niet zo’n kaartje heb, aangezien bijna al mijn vrienden zo’n kaartje hebben. En dat zijn voornamelijk casual gamers, die dat kaartje bovendien vaak gekregen hebben van hun moeder. Die had het namelijk weer van een andere moeder gehoord, en die weer van een ander… Zo kan je nog wel even doorgaan, het kaartje is voornamelijk groot geworden door mond tot mond reclame.

Dat brengt mij bij het volgende punt; de casual gamers waren toch zo goed voor de industrie? Dankzij hen is Nintendo namelijk uit de slop gehaald. Maar met hetzelfde gemak trekken ze Nintendo er straks wel weer in. Huismoeders denken namelijk niet aan het feit dat Nintendo misschien wel eens failliet zou kunnen gaan, en dat er dan misschien wel helemaal geen games meer uit gaan komen. Nee, zij weten dat misschien niet eens, zij beschouwen het als een normaal kaartje. Bovendien is zoiets toch veel handiger? Hoef je ook al die games niet meer mee te sjouwen.

En ik moet toegeven, zo’n ding klinkt wel aanlokkelijk… Al je games gratis, nooit meer naar de winkel hoeven lopen, en al je favoriete games op één cartridge. Toch heb ik er nooit één gekocht. Ik heb liever 10 games waar ik met volle teugen van geniet, dan 100 games die ik nauwelijks speel. Eigenlijk zou iedereen zo moeten denken, want er gaat zo een hoop speelplezier verloren.